Przy okienku na poczcie PIN zniknął z głowy - cztery cyfry noszone od trzydziestu lat, nagle ściana. Pani czekała, kolejka oddychała mi w plecy. Powiedziałam głośno: „potrzebuję chwili" - i chwila wystarczyła, cyfry wróciły z oddechem. W domu spisałam procedurę na następny raz: pauza, oddech, zdanie „poproszę o cierpliwość". Strach zostaje. Wstyd zwolniłam.

Ale żeby ktoś zrozumiał, co naprawdę wtedy poczułam, muszę cofnąć się dalej. Bo to nie był pierwszy raz, kiedy moje ciało powiedziało mi coś, czego nie chciałam usłyszeć.

Trzy miesiące wcześniej zgubiłam drogę do domu. Nie w obcym mieście - we Wrocławiu, na Kozanowie, na osiedlu, na którym mieszkam od trzydziestu sześciu lat. Wracałam z apteki, skręciłam jak zawsze w prawo za przychodnią, i nagle stałam przy garażach, których nie rozpoznawałam.

Jakby ktoś podmienił fragment ulicy. Trwało to może minutę, może dwie. Potem blok wrócił na swoje miejsce, klatka schodowa wyłoniła się zza rogu, klucze pasowały do zamka. Ale ręce trzęsły mi się jeszcze przez godzinę.

Nikomu nie powiedziałam.

Mam na imię Halina, mam sześćdziesiąt dwa lata. Przez trzydzieści osiem lat pracowałam jako księgowa - najpierw w spółdzielni mleczarskiej, potem w hurtowni budowlanej przy Grabiszyńskiej. Kolumny cyfr, bilanse, korekty VAT - moja głowa była maszyną, która nigdy się nie zacinała. Na emeryturę przeszłam dwa lata temu. Mąż Ryszard, mechanik samochodowy, przeszedł rok wcześniej. Mamy syna Tomka, trzydzieści cztery lata, mieszka w Poznaniu z żoną Agnieszką i pięcioletnim Olkiem, naszym jedynym wnukiem.

To Tomek był powodem, dla którego tak długo milczałam.

Bo widzicie - moja mama, Zofia, chorowała na Alzheimera. Zaczęło się, kiedy miała sześćdziesiąt osiem lat. Najpierw gubiła okulary. Potem imiona sąsiadek. Potem moją twarz. Ostatnie trzy lata spędziła w domu opieki pod Oławą. Jeździłam do niej co niedzielę. Siedziałam przy łóżku, trzymałam rękę, która nie ściskała w odpowiedzi. Mama umarła osiem lat temu, w lutym, kiedy za oknem padał mokry śnieg.

Tomek miał wtedy dwadzieścia sześć lat. Pamiętam, jak stał przy grobie i powiedział cicho do Agnieszki, myśląc, że nie słyszę: „Moja mama pewnie też tak skończy. To genetyczne". Agnieszka szepnęła: „Nie mów tak". A Tomek: „Muszę być na to gotowy".

Te słowa wżarły mi się w pamięć głębiej niż jakakolwiek data czy numer PIN.

Dlatego kiedy na Kozanowie nie mogłam trafić do domu, pierwsza myśl nie była o sobie. Była o Tomku. O tym, jak spojrzy na mnie, kiedy mu powiem. O strachu w jego oczach, który będzie udawał spokój. O listach objawów, które zacznie googlować o trzeciej w nocy.

Więc milczałam. Ryszardowi też nie mówiłam. Ryszard ma swoje kłopoty - kolano do wymiany, ciśnienie skaczące jak szalone, tabletki rano, tabletki wieczorem. Nie chciałam dokładać.

Ale ciało nie daje się oszukać. Po incydencie z drogą zaczęłam obserwować siebie jak obca. Robiłam sobie testy. Recytowałam w głowie numery telefonów - mój, Ryszarda, Tomka, hurtowni, w której dawno nie pracuję. Liczyłam od stu do zera co siedem. Czytałam książki i sprawdzałam, czy pamiętam, co było w poprzednim rozdziale.

Wyniki były dobre. Prawie zawsze.

To „prawie" nie dawało mi spać.

A potem przyszedł ten dzień na poczcie. Dwudziesty trzeci marca, sobota, kolejka po odbiór paczki dla Ryszarda - części do kosiarki zamówione z Allegro. Zwykła sprawa. PIN do potwierdzenia odbioru - ten sam od trzydziestu lat, data urodzin Tomka, 0-7-0-9. Lipiec. Dziewiąty. Stałam przy okienku, pani w okularach na łańcuszku patrzyła na mnie wyczekująco, a ja nagle zobaczyłam pustkę. Białą, gładką ścianę w miejscu, gdzie zawsze były cztery cyfry.

Czułam oddech mężczyzny za sobą. Ktoś chrząknął. Torba zaczęła się wysuwać z ręki.

I wtedy - nie wiem skąd - zamiast paniki powiedziałam głośno: „Potrzebuję chwili".

Pani za okienkiem kiwnęła głową. Mężczyzna za mną cofnął się o pół kroku. Wzięłam oddech. Jeden. Drugi. I lipiec wrócił. Zero-siedem-zero-dziewięć. Palce same wstukały cyfry.

Na zewnątrz usiadłam na ławce przy poczcie i płakałam. Nie z ulgi. Ze strachu. Bo wiedziałam, że następnym razem cyfry mogą nie wrócić.

W domu, kiedy Ryszard oglądał mecz, zamknęłam się w kuchni. Wyjęłam z szuflady notes - taki zwykły, w kratkę, ze spiralą - i zaczęłam pisać. Procedura na następny raz. Punkt pierwszy: zatrzymaj się. Punkt drugi: oddech. Punkt trzeci: powiedz „poproszę o cierpliwość". Punkt czwarty: jeśli nie pomoże, powiedz „mam problem z pamięcią, proszę dać mi chwilę". Punkt piąty: jeśli nadal nic - wyjdź, usiądź, zadzwoń do Ryszarda.

Pisałam i ręce mi się trzęsły. Ale głowa pracowała. Kolumny. Procedury. Punkty. Księgowa do końca.

Ryszard wszedł po meczu, zobaczył notes na stole. „Co piszesz?" Schowałam pod gazetę. „Listę zakupów".

Następnego dnia zadzwonił Tomek. Olek miał anginkę, opowiadał, że nie chce syropu, że wypluwał go babci Agnieszki na bluzkę. Śmialiśmy się. A potem Tomek powiedział: „Mamo, a u ciebie co?".

I ja chciałam mu powiedzieć. Naprawdę chciałam. Otworzyłam usta i usłyszałam swój głos: „A co ma być, synku. Tata ogląda mecze, ja gotuję bigos. Wszystko po staremu".

Odłożyłam telefon i stałam w przedpokoju, patrząc na swoje odbicie w lustrze nad szafką na buty. Sześćdziesiąt dwa lata. Siwe pasemka przy skroniach. Zmarszczki, których rano nie widzę, bo nie noszę okularów do łazienki. Twarz mojej matki.

Umówiłam się do neurologa. Za trzy tygodnie, bo wcześniej nie było terminów. Wybrałam przychodnię na drugim końcu miasta, żeby przypadkiem nie spotkać nikogo znajomego. Ryszardowi powiedziałam, że jadę do koleżanki z dawnej pracy.

Czekam. Notes leży w szufladzie, pod rachunkami za prąd. Procedura na następny raz. Ale jest tam jeszcze jedna strona, której nie planowałam. Napisałam ją wczoraj w nocy, kiedy Ryszard chrapał w sypialni, a ja siedziałam w kuchni przy herbacie z cytryną, która zdążyła wystygnąć.

„Drogi Tomku" - zaczęłam. I na tym się skończyło. Dwa słowa. Długopis odłożony na blat. Bo co dalej? „Nie martw się"? „Jestem jak babcia"? „Kocham cię i przepraszam za geny"?

Może napiszę jutro. Może po wizycie u neurologa. Może nigdy.

Wstyd już zwolniłam - to prawda. Ale strach? Strach siedzi przy kuchennym stole, pije moją herbatę i czeka cierpliwie, aż znowu zgubię jakąś cyfrę, jakąś ulicę, jakieś imię. I ja nie wiem, co jest gorsze - to, że może zapominam, czy to, że pamiętam aż za dobrze, jak wygląda koniec tej drogi.

Notes leży w szufladzie. List zaczęty i niedokończony. Ryszard nic nie wie. Tomek nic nie wie. Wizyta za osiemnaście dni.

Liczę i pamiętam. Na razie.