W rejestracji usłyszałam, że sama odwołałam wizytę przez internet. Nie odwołałam - do mojego konta pacjenta dostęp ma córka, „na wszelki wypadek". Wieczorem wyjaśniła: „ten kardiolog przesadza, tylko byś się nadenerwowała". Następny wolny termin: za pięć miesięcy.

Stałam wtedy przy oknie w rejestracji i patrzyłam na tę panią za szybą, która tłumaczyła mi spokojnym głosem, że wizyta została anulowana dwudziestego trzeciego marca o godzinie dwudziestej drugiej siedemnaście. Jakby cytat z protokołu. A ja czułam, jak mi się robi gorąco pod płaszczem i sucho w ustach, chociaż jeszcze nie rozumiałam do końca, co się stało.

Dopiero na przystanku, czekając na autobus, złożyłam to w całość. Dwudziesty trzeci marca, godzina dwudziesta druga. Byłam wtedy w domu, na kanapie, oglądałam serial. Beata pewnie siedziała u siebie na Mokotowie, z telefonem w ręku, i logowała się na moje konto pacjenta. Spokojnie. Metodycznie. Klik - i nie ma wizyty. Klik - i mama nie pójdzie do kardiologa.

Mam na imię Halina, skończyłam sześćdziesiąt dwa lata w lutym. Trzydzieści osiem lat przepracowałam jako księgowa w spółdzielni mieszkaniowej na Bielanach, od trzech lat jestem na emeryturze. Beata jest moją jedyną córką. Ma trzydzieści sześć lat, pracuje w firmie ubezpieczeniowej, ma męża Tomka i pięcioletnią Olę. To ona dwa lata temu namówiła mnie na założenie Internetowego Konta Pacjenta. „Mamo, to proste, ja ci wszystko ustawię. Dam sobie też dostęp, jakby co." Zgodziłam się, bo z komputerami nie jestem najlepsza, a Beata zawsze była taka zaradna.

Teraz ta zaradność wyglądała zupełnie inaczej.

Wizytę u kardiologa czekałam od października. Skierowanie dostałam od internistki, pani doktor Kowalskiej, która podczas kontrolnych badań stwierdziła, że mam nieregularną pracę serca. „Proszę się nie bać, ale proszę to skonsultować" - powiedziała, zapisując coś w komputerze. Nie panikuję łatwo. Poszłam do domu, zadzwoniłam na NFZ, znalazłam termin na kwiecień. Pięć miesięcy czekania? Normalne w tym kraju. Wpisałam datę w kalendarz na lodówce.

Beacie wspomniałam mimochodem, przy niedzielnym obiedzie. Żałuję tego.

- Kardiolog? Po co ci kardiolog? - podniosła głowę znad talerza z rosołem.

- Pani doktor mówi, że coś z sercem, trzeba sprawdzić.

- Mamo, ile razy ci mówiłam, żebyś nie słuchała tych lekarzy z przychodni. Oni wszystkich straszą, żeby mieć pacjentów. Tobie nic nie jest.

Tomek wtedy milczał, jak zwykle. Mała Ola bawiła się kluskami. A ja przełknęłam kolejną łyżkę rosołu i zmieniłam temat, bo nie chciałam się kłócić. Przecież Beata to moja córka. Kocha mnie. Martwi się o mnie. Prawda?

Potem było normalnie. Styczeń, luty, marzec - mijały tygodnie. Beata dzwoniła co drugi dzień, pytała, czy wzięłam leki na ciśnienie, czy piję dość wody, czy nie chodziłam za dużo po schodach. Czasem przywoziła mi zakupy z Biedronki, bo „mamo, po co masz dźwigać". Przynosiła witaminy z apteki, herbaty ziołowe, magnezy. „Zamiast tych tabletek od lekarzy, weź coś naturalnego."

Nie protestowałam. Myślę, że to był mój błąd. Albo nie - myślę, że to jest coś, co robi wiele matek. Nie protestujemy, bo to miłe. Bo ktoś się o nas troszczy. Bo samotność na emeryturze jest jak wilgotny pokój - nie zauważasz pleśni, póki nie obejmie całej ściany.

Mąż Zbyszek zmarł osiem lat temu. Zawał. Właśnie - zawał serca. Tę ironię zauważyłam dopiero stojąc na przystanku z anulowaną wizytą w głowie. Zbyszek miał pięćdziesiąt dziewięć lat. Mówił, że czuje się świetnie, że lekarze przesadzają, że po co ma chodzić po przychodniach. „Halinka, ja jestem jak byk" - powtarzał. A potem pewnego wtorku nie wrócił z pracy. Znaleźli go na zapleczu warsztatu, gdzie naprawiał silniki od trzydziestu lat.

I Beata o tym wie. Była przy tym wszystkim - przy pogrzebie, przy mojej depresji, przy przeprowadzce do mniejszego mieszkania. Wiedziała, że Zbyszek bagatelizował objawy. I mimo to teraz zrobiła dokładnie to samo. Nie ze sobą. Ze mną.

Wieczorem zadzwoniłam do niej. Chciałam być spokojna, rzeczowa, jak na księgową przystało. Zaczęłam od faktów.

- Beata, byłam dziś w przychodni. Moja wizyta u kardiologa została odwołana. Przez internet. Z mojego konta.

Cisza. Słyszałam w tle bajkę, którą oglądała Ola. Potem głos Beaty - lekki, jakby to było nic wielkiego.

- Mamo, bo ja ci nie chciałam mówić, ale sprawdziłam tego kardiologa i on ma fatalne opinie. Same jedynki na ZnanyLekarz. Tylko by cię nastraszył, zrobiłby jakieś badania za pięćset złotych i powiedział, że umierasz. A tobie nic nie jest. Ja to widzę - wyglądasz świetnie.

- Beata, ty nie jesteś lekarzem.

- Ale jestem twoją córką i widzę cię częściej niż jakikolwiek lekarz. Mamo, ten kardiolog przesadza, tylko byś się nadenerwowała. A stres jest najgorszy na serce, sama wiesz.

Zamknęłam oczy. W kuchni kapał kran - od tygodnia miałam zadzwonić po hydraulika, ale Beata mówiła, że Tomek naprawi. Tomek nie naprawił. I ten dźwięk - kap, kap, kap - wtedy brzmiał jak licznik odliczający coś, czego nie chciałam nazywać.

- Następny wolny termin jest za pięć miesięcy - powiedziałam cicho.

- No widzisz, to nawet dobrze. Masz czas, żeby się wyciszyć, pić te herbatki, co ci przywiozłam. A we wrześniu porozmawiamy, czy w ogóle warto iść.

We wrześniu. Dziewięć miesięcy od skierowania. Prawie rok. Rok, w którym moje serce będzie robiło to, co robi - nierówno, z przeskokami, z tym dziwnym uciskiem w nocy, o którym Beacie nie powiedziałam, bo po co się denerwować.

Rozłączyłam się i długo siedziałam przy stole. Herbata wystygła. Za oknem jeździły tramwaje, ktoś na klatce trzasnął drzwiami. Pomyślałam o Zbyszku. O tym, jak powtarzał „jestem jak byk". O tym, że Beata jako dwudziestoośmiolatka płakała na pogrzebie tak, że trzeba ją było podtrzymywać. I że teraz, osiem lat później, postanowiła za mnie, że wizyta u kardiologa jest niepotrzebna.

Może to strach. Może Beata nie chce słyszeć, że z mamą jest coś nie tak, bo wtedy trzeba by się zmierzyć z tym, co było z tatą. Może łatwiej jest kliknąć „odwołaj wizytę" niż siedzieć w poczekalni i czekać na wynik. Rozumiem to. Naprawdę rozumiem.

Ale rozumienie nie zmienia faktu, że ktoś zalogował się na moje konto i podjął decyzję o moim zdrowiu. Beze mnie. Za mnie.

Następnego dnia rano zrobiłam dwie rzeczy. Pierwsza: zmieniłam hasło do Internetowego Konta Pacjenta. Sama, bez pomocy, choć musiałam trzy razy zadzwonić na infolinię. Druga: zapisałam się na prywatną wizytę u kardiologa. Dwieście osiemdziesiąt złotych - to moja emerytura na trzy dni, ale są rzeczy, na których nie wolno oszczędzać.

Beacie nie powiedziałam. I właśnie to mnie boli najbardziej - nie to, co ona zrobiła, ale to, że ja teraz ukrywam przed nią coś, co powinno być oczywiste. Że matka idzie do lekarza. Że matka dba o swoje serce. Że to nie wymaga niczyjej zgody.

W niedzielę Beata przyjechała z Olą i sernikiem. Weszła do kuchni, postawiła ciasto na stole, pocałowała mnie w policzek. Była taka jak zawsze - ciepła, energiczna, troskliwa. Ola rzuciła mi się na szyję. Nalewałam herbatę i patrzyłam na córkę, która kroiła sernik na równe kawałki, i myślałam: kocham cię. Ale nie wiem, czy ci ufam. I nie wiem, co z tym zrobić.

Wizyta u kardiologa jest w czwartek. Pojadę tam sama, autobusem, o ósmej rano. Może się okaże, że Beata miała rację i nic mi nie jest. A może się okaże coś innego. Tak czy inaczej - to będzie moja decyzja. Pierwszy raz od dwóch lat naprawdę moja.

Tylko dlaczego, szykując się do zwykłej wizyty lekarskiej, czuję się jak ktoś, kto planuje ucieczkę?