Syn nie odzywał się do mnie prawie rok. Wczoraj zadzwonił o siódmej rano, zanim jeszcze wstałam z łóżka. Nie zapytał, jak się czuję - od razu, czy „mogłabym podżyrować mu kredyt".

Syn nie odzywał się do mnie prawie rok. Wczoraj zadzwonił o siódmej rano, zanim jeszcze wstałam z łóżka. Nie zapytał, jak się czuję - od razu, czy „mogłabym podżyrować mu kredyt".

Leżałam jeszcze pod kołdrą, z telefonem przyciśniętym do ucha, i przez dobrą minutę nie potrafiłam wydusić słowa. Na ekranie świeciło „Kamil" - imię, które od miesięcy widziałam tylko w kontaktach, nigdy w powiadomieniach. Serce waliło mi tak mocno, jakby ktoś zapukał do drzwi w środku nocy.

- Mamo, słyszysz mnie? - powtórzył niecierpliwie. - Chodzi o kredyt na mieszkanie. Potrzebuję żyranta. Tata odmówił, to pomyślałem...

Pomyślałeś. Po jedenastu miesiącach ciszy - pomyślałeś.

Odłożyłam telefon na poduszkę, powiedziałam, że muszę się zastanowić, i rozłączyłam się. Potem siedziałam na brzegu łóżka z rękami na kolanach i patrzyłam na szarą ścianę, za którą sąsiadka Krysia gotowała poranny makaron - czułam zapach masła przez wentylację. Miałam sześćdziesiąt jeden lat, od trzech byłam na emeryturze z księgowości w spółdzielni mieszkaniowej na Pradze, a mój jedyny syn traktował mnie jak bankowy automat z numerem telefonu.

Żeby zrozumieć, dlaczego te jedenaście miesięcy ciszy bolało mnie bardziej niż rozwód z Andrzejem dwadzieścia lat temu, muszę cofnąć się do zeszłego czerwca. Do dnia, w którym powiedziałam Kamilowi jedno zdanie za dużo.

Kamil poznał Patrycję trzy lata temu na jakimś firmowym szkoleniu. Miał wtedy trzydzieści dwa lata, pracował jako elektryk w dużej firmie instalacyjnej pod Warszawą, wynajmował kawalerkę na Gocławiu. Patrycja była młodsza o osiem lat, z Lublina, pracowała w marketingu. Ładna, energiczna, z takim sposobem mówienia, jakby każde zdanie kończyło się wykrzyknikiem. Kamil się w niej zakochał natychmiast, gwałtownie, jak nigdy wcześniej.

Ja starałam się ją polubić. Naprawdę. Zapraszałam na niedzielne obiady, robiłam rosół, który Kamil uwielbiał od dziecka. Pytałam o jej pracę, o rodzinę. Ale Patrycja nie była typem, który siada przy stole i rozmawia z przyszłą teściową. Odpowiadała zdawkowo, scrollowała telefon, raz nie zjadła drugiego dania, bo „jest na diecie eliminacyjnej". Kamil patrzył na nią jak zahipnotyzowany. Nie widział, co ja widziałam - że ta dziewczyna go nie szanuje. Że kiedy on do niej mówi, ona ledwie słucha.

Ale milczałam. Miesiącami milczałam, bo znałam swojego syna - uparty jak ojciec, każda krytyka tylko go zatwardziała. Aż do tamtego czerwcowego obiadu.

Patrycja tego dnia nie przyszła. Kamil siedział przy moim stole sam, blady, z podkrążonymi oczami. Wyciągnęłam z niego po kawałku, że Patrycja chce, żeby wziął kredyt na większe mieszkanie. Że to warunek - albo się przeprowadzą, albo ona „musi przemyśleć ten związek".

- Synu - powiedziałam wtedy, stawiając przed nim talerz z sernikiem - ta dziewczyna cię nie kocha. Ona kocha to, co możesz jej dać.

Powiedzieć, że się wściekł, to nic nie powiedzieć. Wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o meblościankę. Powiedział, że jestem taka jak tata. Że muszę wszystko kontrolować. Że zazdroszczę mu szczęścia, bo sama nie potrafiłam utrzymać małżeństwa. I wyszedł.

To było dwudziestego drugiego czerwca. Od tamtego dnia telefon milczał.

Przez pierwsze tygodnie pisałam do niego SMS-y. Krótkie - „Kamil, odezwij się", „Myślę o Tobie", „Przepraszam, jeśli cię zraniłam". Żadnej odpowiedzi. We wrześniu spróbowałam zadzwonić - odebrał, powiedział „nie mam czasu" i się rozłączył. W Wigilię zostawiłam pod jego drzwiami paczkę z szarym swetrem i słoikiem bigosu. Paczka stała pod drzwiami dwa dni, potem zniknęła. Nie wiem, czy to on ją zabrał, czy sąsiadka.

Krysia z trzeciego piętra mówiła mi, żebym dała mu spokój. „Dorota, on ma trzydzieści trzy lata, sam musi się sparzyć." Moja siostra Jadwiga, emerytowana położna z Poznania, dzwoniła co niedzielę i powtarzała to samo, tylko ostrzej: „Przestań się upokarzać. Jak dorośnie, to przyjdzie."

Ale Jadwiga nie rozumiała jednej rzeczy. Kamil był jedynym dzieckiem. Po rozwodzie z Andrzejem został ze mną, miał wtedy dwanaście lat. Przez całe liceum to ja chodziłam na wywiadówki, ja jeździłam z nim na egzaminy, ja pracowałam na dwa etaty, żeby go wykształcić. Andrzej wpłacał alimenty, ale ojca z niego nie było - nowa rodzina, nowe miasto, nowe życie. Kamil był moim światem. I wiedziałam, że to jest problem - ale wiedzieć a zmienić to dwie różne rzeczy.

Przez te jedenaście miesięcy nauczyłam się żyć bez niego. Na nowo. Zapisałam się na aquaaerobik na basenie przy Szaserów. Zaczęłam chodzić z Krysią na spacery po Parku Skaryszewskim. Ugotowałam rosół, który pierwszy raz od lat nie był „na dwóch". Było pusto, ale było do wytrzymania.

I wtedy ten telefon. Siódma rano, maj, za oknem kwitną kasztany.

- Mogłabyś podżyrować mi kredyt.

Nie „cześć, mamo". Nie „przepraszam za milczenie". Nawet nie „jak się czujesz". Kredyt.

Przez resztę dnia chodziłam po mieszkaniu jak po obcym domu. Robiłam herbatę i zapominałam ją wypić. Stałam przy oknie i patrzyłam na parking, jakbym czegoś szukała. W głowie kłębiło się tysiąc myśli naraz i ani jednej sensownej.

Wieczorem zadzwoniła Jadwiga. Opowiedziałam jej wszystko.
- I co zamierzasz? - zapytała sucho.

- Nie wiem.

- Wiesz doskonale, Dorota. Tylko boisz się to powiedzieć na głos.

Miała rację. Bo ja wiedziałam dwie rzeczy jednocześnie i obie były prawdziwe. Pierwsza: że jeśli podżyruję ten kredyt, Kamil wróci do mojego życia. Będzie dzwonił, przyjeżdżał, może nawet pozna mnie ze swoimi dziećmi kiedyś. Ale wróci nie dlatego, że mu na mnie zależy, tylko dlatego, że jestem mu potrzebna. Druga: że jeśli odmówię, mogę go stracić na zawsze. Naprawdę na zawsze. A sześćdziesiąt jeden lat to wiek, w którym „na zawsze" jest krótsze, niż się wydaje.

Następnego dnia rano Kamil napisał SMS-a. Pierwszego od jedenastu miesięcy. „Mamo, to naprawdę ważne. Chodzi o nasze wspólne mieszkanie z Patrycją. Proszę." To słowo - „proszę" - zobaczyłam na ekranie i poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie z radości. Z czegoś gorszego - z nadziei, która wiedziała, że jest głupia, ale i tak nie potrafiła się zamknąć.

Usiadłam przy kuchennym stole, tym samym, przy którym rok temu Kamil zwalił krzesło, i otworzyłam nową wiadomość. Palce latały nad ekranem. Napisałam: „Dobrze, porozmawiajmy. Przyjdź w niedzielę na obiad." Potem skasowałam. Napisałam: „Kamil, najpierw musimy porozmawiać o tym, co się stało między nami." Skasowałam. Napisałam: „Nie." Patrzyłam na to jedno słowo przez pięć minut.

W końcu odłożyłam telefon bez wysyłania czegokolwiek. Nalałam sobie herbaty. Tym razem ją wypiłam.

Dziś jest piątek. Telefon leży na blacie ekranem do dołu. Wciąż nie odpisałam.