Do domu syna dołożyłam połowę oszczędności - na parterze miał być pokój dla mnie, „na starość, mamo". W niedzielę na tych drzwiach wisiała tabliczka z kwiatkami: „Pokój babci Krysi". Babcia Krysia to mama synowej.

Do domu syna dołożyłam połowę oszczędności - na parterze miał być pokój dla mnie, „na starość, mamo". W niedzielę na tych drzwiach wisiała tabliczka z kwiatkami: „Pokój babci Krysi". Babcia Krysia to mama synowej.

Stałam w tym korytarzu i czytałam tę tabliczkę raz, drugi, trzeci, jakby litery mogły ułożyć się inaczej. Takie ładne literki, kaligrafowane, z wianuszkiem różyczek dookoła. Ktoś to zamówił w internecie albo na jarmarku.

Ktoś o tym pomyślał, wybrał kolor, zapłacił, przybił gwoździk. A ja stałam jak słup soli z torbą pełną sernika, który piekłam od piątej rano, bo Darek - mój syn - zawsze mówił, że maminy sernik to jedyny prawdziwy deser na świecie.

Mam na imię Halina, mam sześćdziesiąt dwa lata i przez trzydzieści osiem lat pracowałam jako księgowa w spółdzielni mleczarskiej pod Poznaniem. Liczby były całym moim życiem. Rachunki się zgadzały albo nie zgadzały - nie było miejsca na interpretacje. Dlatego kiedy trzy lata temu Darek zaczął budowę domu na obrzeżach miasta, a ja usiadłam z nim przy stole i policzyliśmy wspólnie koszty, wszystko miało sens. Na papierze. Czarno na białym.

Sto czterdzieści tysięcy złotych. Tyle dołożyłam. Połowa moich oszczędności z całego życia. Nie wzięłam od niego żadnego pokwitowania, bo jakie pokwitowanie od własnego dziecka? Darek powiedział wtedy: „Mamo, na parterze będzie twój pokój. Duży, z łazienką, z wyjściem do ogrodu. Na starość, mamo. Żebyś nie musiała wchodzić po schodach". Przytulił mnie, a ja pomyślałam, że wychowałam dobrego człowieka.

- Halina, nie bądź naiwna - mówiła moja siostra Lucyna. - Weź chociaż coś na piśmie.

- To mój syn - odpowiadałam. - Mój jedyny syn.

Lucyna kręciła głową. Sama przeszła przez rozwód, podział majątku, sąd o działkę ROD. Wiedziała, jak wyglądają sprawy, kiedy ludzie przestają być dla siebie mili. Ale ja uważałam, że nas to nie dotyczy. Że Darek to nie jest byle kto. Że Darek to moja krew.

Dom rósł szybko. Darek się cieszył, Agnieszka - jego żona - malowała ściany, wybierała kafelki, pokazywała mi zdjęcia na telefonie. Ja przyjeżdżałam co drugą sobotę, woziłam obiady dla ekipy budowlanej, rosół w słoikach, kotlety mielone w foliowych pojemnikach. Był nawet taki moment, kiedy Agnieszka wzięła mnie pod rękę, poprowadziła do tego pokoju na parterze - wtedy jeszcze gołe ściany, gołe tynki - i powiedziała: „Tu będzie pani królestwo, proszę pani". Uśmiechnęła się. Ja też się uśmiechnęłam.

Wprowadzili się w styczniu. Ja miałam przyjechać wiosną, na stałe albo na dłużej, kiedy ociepli się na tyle, żeby ogród zaczął wyglądać jak ogród. Przez te miesiące dzwoniłam, pytałam, jak im się mieszka. Darek mówił krótko, że dobrze, że dużo pracy, że Agnieszka urządza. Nie zapraszał. Mówił, że bałagan, że jeszcze nie czas. Trochę mnie to kłuło, ale tłumaczyłam sobie: młodzi, nowy dom, potrzebują przestrzeni.

A potem nastała ta niedziela w maju. Dzień Matki za tydzień, więc pomyślałam, że wpadnę z niespodzianką. Sernik Darka, kosz tulipanów dla Agnieszki, kolorowanka dla wnuczki Zosi. Wsiadłam w autobus o ósmej rano. Jechałam z lekkim sercem. Naprawdę.

Dom wyglądał pięknie. Trawnik przycięty, krzewy róż przy furtce, huśtawka dla Zosi. Drzwi frontowe otwarte, bo ciepło. Weszłam, zawołałam. Cisza. Pewnie w ogrodzie, pomyślałam. Postawiłam sernik na blacie w kuchni. I wtedy zobaczyłam te drzwi. Moje drzwi. Drzwi do mojego pokoju.

Tabliczka. Ceramiczna, biała, z różowymi kwiatkami. „Pokój babci Krysi".

Babcia Krysia. Krystyna. Mama Agnieszki.

Otworzyłam te drzwi - nie wiem po co, może żeby się upewnić, że to jakiś żart. Pokój był urządzony. Łóżko z narzutą w kwiaty, szafka nocna z lampką, na parapecie doniczka z fiołkami. Na ścianie zdjęcie Zosi w ramce. Pachniało czyjąś wodą kolońską - słodką, jaśminową. Nie moją.

Na komodzie stała filiżanka po herbacie. Jeszcze ciepła.

- Mamo?

Odwróciłam się. Darek stał w drzwiach, w koszulce i szortach, z mokrymi włosami. Obok niego Agnieszka. A za nimi - niska, siwa kobieta w granatowej sukience. Uśmiechnięta. Babcia Krysia we własnej osobie.

- Mamo, miałem ci powiedzieć - zaczął Darek i urwał.

- Co mi powiedzieć? - zapytałam spokojnie. Sama się zdziwiłam, jaki spokojny był mój głos.

- Mama Agnieszki miała problem z kolanami, z trzeciego piętra nie mogła schodzić, więc tymczasowo...

- Tymczasowo - powtórzyłam.

- Halina, to naprawdę tylko na chwilę - odezwała się Agnieszka. - Mama jest po operacji, potrzebuje partnera.

- Parteru - poprawiłam ją machinalnie.

Cisza. Krystyna stała z tyłu i milczała. Nie patrzyła mi w oczy. Zosi nigdzie nie było - pewnie u koleżanki. I dobrze. Nie chciałam, żeby to widziała.

- Dałam wam sto czterdzieści tysięcy złotych - powiedziałam, nadal tym dziwnie spokojnym głosem. - Za ten pokój. Za obietnicę.

- Mamo, pieniądze to co innego, pieniądze to na dom, nie na konkretny pokój...

- Darek - przerwałam mu. - Nie mów mi, na co dałam pieniądze. Wiem, na co je dałam. Ty też wiesz.

Agnieszka otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale Darek złapał ją za rękę. Widziałam to. Ten gest. Mały, szybki. Jakby mówił: nie teraz. I w tym geście zobaczyłam wszystko - kto tu podejmuje decyzje, a raczej kto pozwala, żeby je za niego podejmowano.

Wzięłam torebkę z korytarza. Sernik zostawiłam na blacie. Nie wiem dlaczego - może z przyzwyczajenia, może z głupoty. Trzydzieści osiem lat piekłam temu chłopcu sernik i nie potrafiłam go zabrać, nawet kiedy miałam do tego prawo.

- Mamo, zaczekaj, porozmawiajmy - wołał Darek za mną.

Nie odwróciłam się. Wyszłam furtką, minęłam te krzewy róż, huśtawkę Zosi, przeszłam na przystanek i usiadłam na ławce. Autobus za czterdzieści minut. Maj, ciepło, pachniały bzy z sąsiedniego ogrodu. Piękny dzień.

W autobusie do Poznania zadzwoniła Lucyna. Odebrałam.

- No i jak tam niedzielna wizyta? - zapytała lekko.

- Lucyna - powiedziałam - czy znasz jakiegoś dobrego prawnika?

Po drugiej stronie zapadła cisza. Potem siostra powiedziała cicho:

- Znam. Ale Halina... jesteś pewna?

Za oknem autobusu przesuwały się pola rzepaku, żółte jak na pocztówce. Myślałam o tym, że sto czterdzieści tysięcy to liczba. A liczby się albo zgadzają, albo nie. I o tym, że są rzeczy, których nie da się policzyć - ale tabliczkę na drzwiach policzyć się da. Jedna tabliczka, jedno imię. I to nie było moje.

- Nie wiem - odpowiedziałam siostrze. - Ale numer mi podaj.

Zapisałam go na odwrocie paragonu za tulipany, które zostawiłam w autobusie na siedzeniu obok. Też niepotrzebne.