Dom

Córka twierdzi, że znowu zostawiłam włączony gaz, choć pamiętam, jak sprawdzałam kurki. Klucze, które „zgubiłam", znalazła w mojej lodówce. Wczoraj sąsiadka wspomniała, że córka była u mnie we wtorek - kiedy ja siedziałam w przychodni. Nigdy nie dawałam

Pożyczałam im na wesele. Pożyczałam na kuchnię na wymiar. Pożyczałam na prywatne przedszkole, „bo Kubuś jest wrażliwy". W zeszłym tygodniu pierwszy raz w życiu to ja poprosiłam o pożyczkę - na okulary progresywne - i usłyszałam, że „trzeba było sobie

Syn po rozwodzie wyjechał za pracą, a była synowa nie odbiera - „kontakty proszę ustalać przez adwokata". Wnuków nie widziałam od Wielkanocy. W czwartek na rynku młodszy mnie zobaczył, wyrwał jej się z ręki i przybiegł. Zdążyłam tylko przytulić.

Moja fryzjerka, myjąc mi głowę, zapytała ostrożnie, kiedy się wyprowadzam - „córka mówiła u nas w salonie, że mieszkanie pójdzie na sprzedaż, szuka już pani czegoś mniejszego". Niczego nie szukam. Nic nie sprzedaję.

Pani psycholog z przychodni poradziła, żebym pisała do męża w zeszycie. Piszę co niedzielę po mszy. Wczoraj napisałam mu, że oddałam jego wędki sąsiadowi, który zawsze mi pomaga - a nie synowi, który nie przyjechał ani do szpitala, ani na rocznicę

Od dziesięciu lat mam klucz do mieszkania syna - podlewam kwiaty, czekam z obiadem na dzieci. W piątek synowa poprosiła o zwrot: wymieniają zamek na taki na karty. Karty dostali wszyscy, nawet mama synowej. Ja mam dzwonić domofonem.

W poniedziałek u notariusza odwołałam darowiznę mieszkania - „za rażącą niewdzięczność", tak to się nazywa w kodeksie. Syn dowie się z poleconego. Pani notariusz spytała, czy na pewno. Jestem pewna od Wigilii, odkąd jem świąteczną kolację w kuchni

Wracając znad morza, syn z rodziną „wpadli na jedną noc". Zostali jedenaście dni. W niedzielę rano wyjechali, a na pralce czekała karteczka: „Mamusiu, wrzuciłam nasze rzeczy, odbierzemy wyprane w środę. Buziaki".

Wnuczka rozesłała zaproszenia na ślub. Na mojej kopercie ktoś zostawił dopisek ołówkiem, chyba nie dla mnie - poznałam pismo córki: „babcię posadzić przy cioci Loli, daleko od mikrofonu, bo lubi gadać".

Teściowa znowu przywiozła słoiki, choć prosiłam, żeby nie robić mi ze spiżarni składu. Wystawiłam je na klatkę - może ktoś weźmie. Mąż mówi, że przesadzam, ale to nie on je potem myje. Zresztą nie wiem, po co ona tyle gotuje - przecież jest sama.

Sprzątając półki, znalazłam w książce o pszczołach list pisany ręką męża. „Halinko, jeśli to czytasz, to znaczy, że odszedłem, a Ty robisz porządki. Muszę Ci wreszcie napisać o". Drugiej kartki w książce nie było. Przekartkowałam całą bibliotekę - nie ma.

W sobotę nie odbierałam telefonu - pojechałam z klubem seniora na koncert do Opolo, pierwszy od czterdziestu lat. Wróciłam po północy. Córka czekała na klatce: „Mamo, gdzie ty się szlajasz, mieliśmy plany!". Ja też miałam.

Syn poprosił, żebym podpisała „umowę użyczenia" mieszkania, które mu przepisałam - „żeby wszystko było zgodnie z prawem, mamo". W środę przyszło wypowiedzenie tej umowy: mam trzydzieści dni na opuszczenie lokalu. Pod pismem podpis mojego syna.

Na drzwiach czterdzieści lat wisiała tabliczka z naszym nazwiskiem - przykręcał ją jeszcze mąż. W czwartek, wracając z zakupami, zauważyłam przy dzwonku nową, grawerowaną: nazwisko syna i synowej. Moje się nie zmieściło.

Pokój po dzieciach stał zamknięty od lat - „niech czeka, mamo, może wnuki kiedyś zostaną na noc". Nie zostały ani razu. Od października mieszka w nim studentka, płaci osiemset złotych. Syn dzwoni tylko po to, żeby powtórzyć, że „wpuściłam obcych do

W pierwszą rocznicę śmierci męża zamówiłam mszę. Ksiądz odczytał intencje: najpierw moją, zaraz potem drugą - „za śp. Stanisława, od Wandy, z wdzięcznością". W naszej parafii nie znam żadnej Wandy.

Po śmierci żony to ja piekę na święta jej makowiec - z zeszytu, w którym zostały jej przepisy i jej pismo. W tym roku synowa machnęła ręką: „tato, kupimy gotowy, po co te ceregiele". Zeszyt oddałem wnuczce. Niech chociaż ona kiedyś upiecze.

Wnuki spędziły u mnie całe wakacje. Po wakacjach synowa przysłała mi tabelkę: obiady po osiem złotych, prąd, woda, „rozliczmy się uczciwie". Z podliczenia wyszło, że to ja mam im dopłacić.

Do piwnicy schodzę rzadko przez kolano. W sobotę zeszłam po słoiki - półki puste, zamiecione. Syn wzruszył ramionami: „Zrobiłem porządek, i tak by się zmarnowało". Narzędzia po ojcu sprzedał na giełdzie za trzysta złotych.

Na moje imieniny w sobotę nie przyjechali - „wszyscy leżymy z grypą, mamo". W środę odbierałam wnuka z przedszkola i pani pokazała mi jego rysunek: „Moja rodzina na weselu". Dodała z uśmiechem: „Cała grupa zazdrościła, że w sobotę było wesele."