Czterdzieści lat temu nosiłam go z gorączką przez pół miasta, bo nie było czym dojechać. W zeszły wtorek poprosiłam, żeby podwiózł mnie na prześwietlenie biodra. „Mamo, od tego jest teraz taksówka dla seniorów, zamów sobie". Zamówiłam - kierowca poczekał i pomógł mi wysiąść.

Ten kierowca - Bogdan, tak się przedstawił - podał mi rękę, kiedy wysiadałam z samochodu. Powiedział „proszę uważać na ten krawężnik, jest trochę za wysoki". Obcy człowiek. A ja stałam przed przychodnią na Żoliborzu i myślałam o tym, że mój własny syn nie znalazł dwudziestu minut w środku dnia.

Później siedziałam w poczekalni, czekając na rentgen, i nagle poczułam, jak coś mnie ściska w gardle. Nie od bólu biodra. Od czegoś gorszego. Od tego zdania: „Mamo, od tego jest teraz taksówka dla seniorów". Jakby mnie przesunął do innej kategorii. Nie matka, która potrzebuje syna, tylko seniorka, która potrzebuje usługi.

Mam na imię Halina, mam sześćdziesiąt siedem lat i całe życie mieszkam w Warszawie. Trzydzieści osiem lat przepracowałam jako księgowa - najpierw w spółdzielni mleczarskiej na Woli, potem w prywatnej firmie budowlanej, aż do emerytury. Mąż Ryszard odszedł osiem lat temu. Zawał, w nocy, bez pożegnania. Został mi syn Tomek - jedynak, czterdzieści dwa lata, informatyk, żona Magda, dwójka dzieci. Mieszkają na Białołęce, w nowym apartamentowcu z podziemnym garażem i dwoma miejscami parkingowymi.

Te dwa miejsca parkingowe pamiętam, bo Tomek opowiadał o nich z takim entuzjazmem, jakby kupił rezydencję. „Mamo, wiesz, ile ludzie dopłacają za drugie miejsce?" Wiedziałam. Uśmiechnęłam się. Byłam dumna, bo mój syn ma dwa miejsca parkingowe i dobre auto. Kiedyś nosiłam go na rękach przez pół Mokotowa do szpitala dziecięcego, bo autobusy nie kursowały z powodu śnieżycy, a on płonął w gorączce. Czterdzieści stopni. Miał dwa latka. Zawinęłam go w koc i dwa swetry, buty mi się rozmoczyły, a on przez całą drogę mówił „mama, zimno", chociaż był rozpalony jak piec.

Ryszard był wtedy na nocnej zmianie w zajezdni tramwajowej. Nie miał telefonu komórkowego, bo nikt wtedy nie miał. Nie miałam pieniędzy na taksówkę. Wzięłam dziecko i poszłam. Trzy kilometry piechotą, w styczniu, o dziesiątej wieczorem. I nigdy, przenigdy nie przyszło mi do głowy, żeby powiedzieć: „od tego jest pogotowie, niech przyjadą".

Zrobiłam to, bo byłam matką. Tak po prostu.

A teraz zastanawiam się, kiedy to się zmieniło. Kiedy z matki, dla której syn zrobiłby wszystko, stałam się obowiązkiem, który można zlecić na zewnątrz. Bo ja to widzę, choć Tomek pewnie myśli, że nie. Widzę, jak sprawdza zegarek, kiedy do niego przychodzę. Widzę, jak Magda wymienia ze mną uprzejmości takim tonem, jakim rozmawia z panią w recepcji u dentysty. Widzę, jak wnuki - Zosia, lat dwanaście, i Kuba, lat dziewięć - ledwo podnoszą głowy od tabletów, kiedy wchodzę.

Nie chcę być niesprawiedliwa. Tomek nie jest złym człowiekiem. Dzwoni co niedzielę, pyta, czy coś potrzebuję. Na Boże Narodzenie przywożą mnie do siebie, Magda robi łososia zamiast karpia, bo Tomek nie lubi ości. Na imieniny dostałam voucher do spa. Ładny, w złotej kopercie. Pomyślałam wtedy, że wolałabym, żeby po prostu przyszedł i zjadł ze mną sernik, który upiekłam specjalnie na tę okazję. Ale sernik stał w lodówce trzy dni, aż go wyrzuciłam.

Po tym wtorku z taksówką dla seniorów postanowiłam porozmawiać z Tomkiem. Normalnie, spokojnie. Zadzwoniłam w czwartek wieczorem.

- Tomek, chciałam ci powiedzieć, że mnie zabolało to z tą taksówką.

Cisza. Potem westchnienie. Znałam to westchnienie - takie samo jak Ryszarda, kiedy mu mówiłam, że znowu nie odkręcił kranu do końca.

- Mamo, no ale co jest złego w taksówce? To jest normalna usługa, wygodna, kierowca pomaga. Przecież ja nie mogę w środku dnia rzucić projektu, bo mam deadline.

- Nie mówię, że taksówka jest zła. Mówię, że mnie zabolało.

- Ale co konkretnie? Że zaproponowałem ci wygodne rozwiązanie?

I wtedy zrozumiałam, że mówimy dwoma różnymi językami. Dla niego to był problem logistyczny. Mama potrzebuje transport z punktu A do punktu B - jest na to rozwiązanie - problem rozwiązany. Dla mnie to nie był transport. To było: potrzebuję cię, jesteś jedyną bliską osobą, jaką mam na świecie, chcę, żebyś przez te dwadzieścia minut był obok. Ale tego nie umiałam powiedzieć, bo w naszej rodzinie nigdy nie mówiliśmy takich rzeczy wprost.

- Tomek, kiedy miałeś dwa lata i gorączkowałeś, niosłam cię na rękach przez pół miasta w śnieżycy - powiedziałam. - Nie dlatego, że nie było pogotowia. Tylko dlatego, że byłam twoją matką i chciałam być przy tobie.

Znowu cisza. Dłuższa niż poprzednia.

- Mamo, to było czterdzieści lat temu. Inny świat, inne czasy. Nie można ciągle porównywać.

Miał rację. I jednocześnie nie miał żadnej racji. Bo uczucia nie mają deadline'u. Nie dezaktualizują się jak system operacyjny.

Potem przez tydzień się nie odzywał. Ja też nie dzwoniłam. W niedzielę napisał SMS: „Mamo, jak biodro? Wyniki ok?". Odpisałam: „Wyniki w porządku, dziękuję". Krótko. Może za krótko. Ale nie miałam siły udawać, że wszystko jest jak zwykle.

W poniedziałek zadzwoniła Magda. Nigdy wcześniej nie dzwoniła sama z siebie, więc od razu wiedziałam, że Tomek ją poprosił.

- Halina, Tomek się martwi, że pani jest na niego zła - powiedziała tym swoim recepcyjnym tonem. - Może wpadnie pani do nas w sobotę na obiad?

- Chętnie przyjadę - odpowiedziałam. - Upiekę sernik.

- Och, nie trzeba się fatygować, naprawdę. Kupimy coś w cukierni.

Nie odpowiedziałam na to. Powiedziałam „do soboty" i odłożyłam słuchawkę.

Sernik i tak upiekłam. Taki jak zawsze - na kruchym spodzie, z rodzynkami, z wanilią, w formie po mojej mamie. Stał na blacie, pachnął całym mieszkaniem, i patrzyłam na niego, i myślałam: może Tomek ma rację. Może to ja żyję w świecie, którego już nie ma. Może matczyna miłość w wydaniu „niosę cię przez śnieżycę" jest dzisiaj tak samo przestarzała jak autobus, który wtedy nie przyjechał.

A może to nie miłość jest przestarzała. Może to tylko mój syn oduczył się ją rozpoznawać.

W sobotę pojechałam na Białołękę. Z sernikiem. Taksówką dla seniorów, bo autobus by mi biodro wykończył. Kierowca był inny niż tamten Bogdan, ale też pomógł mi wysiąść. Stałam przed klatką Tomka z sernikiem w reklamówce i zastanawiałam się, czy zadzwonić domofonem, czy zawrócić.

Zadzwoniłam. Otworzyła Zosia. Spojrzała na reklamówkę i powiedziała: „Babciu, czy to ten sernik z rodzynkami? Bo ja go lubię".

Pierwszy raz od miesiąca ktoś w tej rodzinie powiedział mi coś, od czego nie ścisnęło mnie w gardle, tylko na odwrót - rozluźniło. Weszłam. Tomek stał w korytarzu, trochę spięty, trochę taki, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział co. Postawił mi kapcie. Magda zaparzyła herbatę. Usiedliśmy. Kuba nawet odłożył tablet na chwilę.

Nie poruszyliśmy tematu taksówki. Nie poruszyliśmy tematu śnieżycy. Jedliśmy sernik, Zosia poprosiła o dokładkę, Tomek powiedział, że nikt tak nie piecze jak ja. Normalny, ciepły obiad rodzinny - a ja siedziałam i nie wiedziałam, czy to jest pojednanie, czy po prostu udawanie, że nic się nie stało.

Kiedy wychodziłam, Tomek powiedział: „Mamo, zaczekaj, odwiozę cię". Wziął kluczyki. Jechaliśmy przez Białołękę w milczeniu, bo żadne z nas nie umiało powiedzieć tego, co trzeba. Na Żoliborzu podjechał pod samą klatkę, wyłączył silnik i przez chwilę siedział. Potem powiedział: „Przepraszam za tę taksówkę".

Poklepałam go po ręce. Weszłam do domu. Zdjęłam buty. Postawiłam wodę na herbatę.

I dopiero wtedy pomyślałam: przeprosił za taksówkę. Ale czy zrozumiał, o co tak naprawdę prosiłam?