Wnuczka w tajemnicy wysłała moje zgłoszenie do tego programu, w którym seniorzy szukają miłości. Zadzwonili z produkcji: „zaprasza pani osobowość!". Odmówiłam - mam Henryka i chór, grafik pełny. Ale przez tydzień chodziłam wyprostowana: ktoś uznał, że nadaję się do telewizji. W moim wieku działa to lepiej niż witaminy.

Telefon zadzwonił w środę, tuż po drugiej. Akurat kroiłam jabłka na szarlotkę, bo Henryk miał wpaść wieczorem z winem i nową płytą Budki Suflera, którą znalazł na pchlim targu. Numer nieznany, warszawski. Odebrałam lepką od soku ręką.

- Dzień dobry, czy rozmawiam z panią Krystyną Malinowską?

- Tak, słucham.

- Dzwonię z produkcji programu „Druga Młodość". Otrzymaliśmy pani zgłoszenie i muszę powiedzieć, że pani osobowość nas urzekła. Chcielibyśmy zaprosić panią do udziału w programie.

Stałam z nożem w jednej ręce i telefonem w drugiej, i przez dobrych pięć sekund nie wiedziałam, o czym ta kobieta mówi. Jakie zgłoszenie? Jaki program? A potem dotarło. Moja Zośka. Moja dwudziestoletnia wnuczka, studentka dziennikarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim, która od roku powtarza mi, że „babciu, ty marnujesz swój potencjał". Musiała to zrobić.

- Przepraszam, ale chyba zaszło nieporozumienie - powiedziałam grzecznie. - Ja nikogo nie szukam. Mam partnera.

Kobieta z produkcji zaśmiała się ciepło, jakby słyszała to nie pierwszy raz. Wyjaśniła, że mogę się jeszcze zastanowić, że casting trwa do końca miesiąca, że moje zdjęcie i opis „naprawdę zrobiły wrażenie na jury". Podziękowałam, rozłączyłam się i wróciłam do jabłek. Ale ręce mi drżały. Nie ze złości - z czegoś zupełnie innego.

Mam sześćdziesiąt cztery lata i od trzech jestem na emeryturze. Całe życie przepracowałam w księgowości w fabryce ceramiki pod Wrocławiem. Mąż, Tadeusz, zmarł osiem lat temu na raka trzustki. Szybko, w trzy miesiące od diagnozy. Po jego śmierci myślałam, że to koniec mojego życia towarzyskiego, emocjonalnego, że zostanę babcią przy garnkach i niczym więcej. Przez dwa lata tak było.

Aż przyszedł chór. Koleżanka Lucyna z bloku zaciągnęła mnie na próbę chóru parafialnego w kościele na Krzykach. Nie chciałam iść. Nie umiem śpiewać, powiedziałam. Lucyna na to: „Krystyna, ja też nie umiem, ale tam jest kawa i ciasto po każdej próbie". Poszłam. I tam, między „Barkę" a kawałkiem sernika, poznałam Henryka.

Henryk. Sześćdziesiąt osiem lat, emerytowany elektryk, wdowiec od pięciu lat, z wąsem, który sam przycinał co tydzień z chirurgiczną precyzją. Śpiewał basem, fałszował w refrenie i za każdym razem przepraszał dyrygenta z takim urokiem, że nikt się nie gniewał. Po trzeciej próbie zaprosił mnie na herbatę do kawiarni naprzeciwko kościoła. Po piątej - na spacer nad Odrą. Po siódmej pocałował mnie przy kładce Piaskowej, a ja się zarumieniłam jak nastolatka.

Od czterech lat jesteśmy razem. Osobno, bo Henryk ma swoje mieszkanie na Grabiszynie, ja mam swoje na Gaju, i oboje cenimy tę przestrzeń. Widzimy się trzy, cztery razy w tygodniu. Henryk gotuje zupę pomidorową, ja piekę szarlotkę. Oglądamy filmy, chodzimy na chór, w wakacje jedziemy nad Bałtyk. To jest spokojne, dobre życie. Tak przynajmniej sobie powtarzałam.

Zośce zadzwoniłam następnego dnia rano.

- Zośka, czy ty wysłałaś moje zgłoszenie do jakiegoś programu telewizyjnego?

Cisza. Potem ten jej śmiech - trochę zakłopotany, trochę bezczelny.

- Babciu, no ale przyznaj, że fajnie było, jak zadzwonili?

- Zośka, ja mam Henryka!

- No właśnie, babciu. Właśnie o to chodzi.

Nie zrozumiałam od razu. Zośka zaczęła tłumaczyć - ostrożnie, dobierając słowa. Że ona Henryka lubi, naprawdę lubi, ale że obserwuje mnie od dłuższego czasu. Że kiedy jestem z nim, to jestem „taka przygaszona". Że on mnie traktuje jak kogoś, kto jest pod ręką, wygodny, jak kapcie. Że nigdy nie widziała, żebym przy nim się śmiała tak jak przy koleżankach z chóru.

- Babciu, ty przy Henryku robisz się mniejsza - powiedziała. - A ja pamiętam cię inną.

Chciałam się obrazić. Miałam pełne prawo. Dwudziestolatka będzie mi tłumaczyć, jak wygląda mój związek? Ale nie powiedziałam ani słowa, bo te zdania wbiły mi się gdzieś pod żebra i nie chciały wyjść.

Wieczorem przyszedł Henryk. Jak co środę. Z winem i tą płytą. Usiedliśmy w kuchni, nalałam herbatę, podałam szarlotkę. On zjadł dwa kawałki, pochwalił ciasto i zaczął opowiadać o tym, jak szwagier Bogdan znowu popsuje sobie samochód, bo nie słucha, co mu się mówi. Słuchałam. Kiwałam głową. I nagle zobaczyłam to, o czym mówiła Zośka.

Henryk nie zapytał mnie o nic. Nie zapytał, jak minął mi dzień. Nie zapytał, co czytam, co myślę, o czym śnię. Od jak dawna nie pytał? Próbowałam sobie przypomnieć i nie mogłam. Od miesięcy nasze rozmowy kręciły się wokół jego tematów - jego samochodu, jego ciśnienia, jego sąsiada, który za głośno puszcza telewizor.

- Henryk - powiedziałam nagle - czy ty wiesz, że zadzwonili do mnie z telewizji?

Podniósł głowę znad talerza.

- Jakiej telewizji?

Opowiedziałam mu wszystko. O Zośce, o zgłoszeniu, o programie, w którym seniorzy szukają miłości. Patrzyłam na jego twarz i szukałam czegoś - niepokoju, zazdrości, żartu, czegokolwiek.

Henryk pokiwał głową. Odłożył widelec.

- No głupota - powiedział. - Ty w telewizji. Śmiech na sali.

Wyprostowałam się na krześle. Powoli, świadomie. Tak jak chodziłam przez cały ten tydzień po telefonie z produkcji.

- Dlaczego głupota?

- No bo co ty tam będziesz robić? Przecież ty nie lubisz być w centrum uwagi.

Ale ja lubiłam. To on tego nie lubił. To on wolał, żebym siedziała cicho przy stole i słuchała o szwagrze Bogdanie. A ja przez cztery lata brałam jego komfort za mój.

Nie powiedziałam tego na głos. Zamiast tego posprzątałam ze stołu, wymyłam talerze i kiedy wychodził, pocałowałam go w policzek jak zwykle. Zamknęłam drzwi. Stanęłam w przedpokoju i patrzyłam na swoje odbicie w lustrze. Kobieta w szarym swetrze, z podkrążonymi oczami, ale z czymś nowym w spojrzeniu.

Następnego dnia rano włożyłam tę turkusową bluzkę, którą kupiłam rok temu na wyprzedaży i nigdy nie nosiłam, bo Henryk powiedział, że „za kolorowa". Poszłam na próbę chóru. Lucyna powiedziała, że ładnie wyglądam. Dyrygent powiedział, że mam mocny głos. Po próbie wypiłam kawę z dziewczynami i śmiałam się tak, że aż Jadwiga z drugiego sopranu poprosiła, żebym opowiedziała ten dowcip jeszcze raz.

Do produkcji nie zadzwoniłam. Nie musiałam. Ten telefon zrobił swoje - nie jako zaproszenie do telewizji, ale jako pytanie, które ktoś za mnie zadał: Krystyno, czy jesteś szczęśliwa?

Henrykowi jeszcze nie powiedziałam nic. Nie wiem, czy powiem. Nie wiem, czy to oznacza koniec, czy początek trudnej rozmowy, na którą oboje nie jesteśmy gotowi. Wiem jedno - w szufladzie mam turkusową bluzkę, numer do produkcji i wnuczkę, która widzi więcej, niż mi się wydawało.

Czasem potrzeba dwudziestolatki, żeby sześćdziesięciolatka w końcu się wyprostowała.