Rodzina

Dorabiam do emerytury: zajmuję się dziećmi sąsiadów, trzydzieści złotych za godzinę. Synowa oburzona: „obcym dzieciom za pieniądze, a własnym wnukom za darmo?". Przyznałam jej rację. Od października wnuki też są po trzydzieści.

Syn ustalił: Wigilia u teściów, a do mnie wpadną w drugi dzień świąt - „nie gotuj, mamo, przywieziemy, zawsze zostaje masa jedzenia". Przywieźli pudełka z resztkami. W drzwiach synowa przypomniała: „pudełka niech mama odda, są od kompletu".

Na zimę wyjechałyśmy z Ireną i Krysią do Hiszpanii - trzy wdowy, jedno wynajęte mieszkanie. Dzieci zwołały naradę: „a święta? a ferie? a kto odbierze Kubę?". Odpowiedziałam na rodzinnej grupie zdjęciem z promenady. Dwadzieścia stopni, grudzień.

Córka pożyczyła ode mnie dwadzieścia tysięcy na wesele - „oddamy z kopert, mamo". Koperty poszły na Zanzibar. Teraz oddaje po sto złotych miesięcznie, „jak w banku". Policzyłam: ostatnią ratę dostanę na osiemdziesiąte urodziny.

Syn dzwoni co niedzielę o dziewiętnastej. Cztery minuty, w tle mecz. W zeszłą niedzielę nie odebrałam - byłam z Ireną w teatrze. Zadzwonił jeszcze w poniedziałek, we wtorek i w środę. Wreszcie wiem, jak z nim dłużej porozmawiać.

Syn poprosił, żebym zameldowała u siebie wnuczkę - „tylko na papierze, mamo, rejon lepszej podstawówki". Wnuczka się dostała. Spółdzielnia przeliczyła mi wywóz śmieci na dwie osoby. Śmieci za wnuczkę płacę ja. Wnuczkę widziałam od września raz.

Ciocia Wanda zapisała mi mieszkanie - jedynej, która jeździła do niej przez dziewięć lat. Kuzyni chcą podważyć testament w sądzie: „ciocia nie była w pełni świadoma". Przez dziewięć lat żaden z nich nie sprawdził, czy jest.

Syn z Dublina co lato zaprasza mnie „na wakacje, mamo". Wakacje to: półkolonie na ósmą, basen o szesnastej, kolacja na szóstą, bo oni w pracy do wieczora. Bilet w tamtą stronę zawsze kupuje syn. Powrotny - zawsze ja.

Stefan zapisał mi w testamencie całe nasze mieszkanie - „żeby nikt cię nie ruszył". Pół roku po pogrzebie córka przyszła z pismem od adwokata: zachowek. „Nie gniewaj się, mamo, to tylko to, co mi się należy z prawa".

Na Wigilię u syna przywiozłam w słoikach wszystkie dwanaście potraw - gotowałam trzy dni. Ojciec synowej chwalił barszcz przy całym stole. Synowa skromnie spuściła oczy: „dziękuję, mama mi trochę pomogła".

Wnuk - ten od obrączki dziadka - przyprowadził narzeczoną „na test rosołu": rodzinna legenda głosi, że babcia ocenia. Odmówiłam roli komisji: nakarmiłam, wypytałam o nią, nie o nią-dla-niego. Przy pożegnaniu dziewczyna szepnęła: „nauczy mnie pani? Chcę

Mamą opiekuję się od sześciu lat - leki, kąpiele, noce. Siostra przyjeżdża z Poznania raz w roku, na imieniny mamy, i wrzuca zdjęcie: „z kochaną mamusią". W tym roku mama pogłaskała ją po ręce i szepnęła do mnie: „ta pani z opieki długo posiedzi?"

Córka dodała mnie do wspólnej listy zakupów w telefonie: „dopisuj, mamo, co trzeba, oddasz przy okazji". Dopisałam krople do oczu i maść rozgrzewającą. W piątek obie pozycje były skreślone, z jej dopiskiem: „za drogie, mama ma jeszcze stare".

Syn przyszedł zmierzyć okna pod rolety - „prezent na zimę, mamo". Po jego wyjściu na ścianie sypialni została kreska ołówkiem i dopisek jego ręką: „tu ścianka g-k, pokój Kuby". Kuba to mój wnuk. Sypialnia - moja.

Na jasełka w przedszkolu są dwie wejściówki na dziecko. Synowa dała drugą swojej mamie - „przyjedzie specjalnie z Radomia". Ja odbieram Hanię z tego przedszkola codziennie od dwóch lat. Wiem, jak wyglądała w stroju anioła. Szyłam go trzy wieczory.

Mamą opiekuję się od lat, siostra dzwoni z Niemiec w niedziele. Ostatnio przyleciała na trzy dni i zabrała mamę „na spacer, we dwie, jak dawniej". Wróciły po dwóch godzinach: mama z pączkiem, siostra z teczką z kancelarii notarialnej.

Po pogrzebie Stefana dzieci podzieliły działkę na ogródkach: „sprzedamy prawo, każde dostanie po równo". Mecenas wyjaśniła: działka z ROD nie wchodzi do spadku, pierwszeństwo ma żona. Oświadczenie złożyłam. Pomidory sadzę teraz tylko dla siebie.

Do szpitala wpisałam syna jako upoważnionego do informacji o mnie. Przy wypisie, po dziewięciu dniach, pielęgniarka westchnęła: „syn nie dzwonił ani razu. Codziennie dzwonił pan Henryk - tylko jemu nie wolno nam było nic powiedzieć".

Zięć od roku jeździ moim autem - „żeby nie stało, mamo". Na pogrzeb siostry pojechałam PKS-em, zięć miał „nadgodziny". Po miesiącu przyszło wezwanie z fotoradaru: Zakopane, dzień pogrzebu. Kierującego mam wskazać w ciągu siedmiu dni.

Wigilię od lat robię ja: karp, uszka, prezenty wnukom - odkładam na nią od września. Tym razem zaproponowałam zrzutkę, po sto pięćdziesiąt od dorosłego. Na grupie cisza. Wieczorem syn napisał prywatnie: „mamo, to może w tym roku każdy u siebie?"