Winda stoi drugi tydzień - czwarte piętro, kolano swoje wie. Rodzina radzi: „zamawiaj z dowozem, mamo, XXI wiek". Siatki nosi mi licealista spod dwunastki, we wtorki i piątki, sam zaproponował. Zapłaty nie bierze: „pani mi kiedyś wytłumaczyła ułamki, jak mama nie miała czasu". Ułamki wróciły z procentem.

We wtorek o wpół do piątej rozległo się pukanie - trzy razy, krótko, jak zawsze. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Kubę z dwiema reklamówkami, czerwonego na twarzy, z plecakiem przesuniętym na jedno ramię. „Dzień dobry, pani Krystyno. Masło było w promocji, to wziąłem dwa." Postawił siatki na podłodze w przedpokoju i już się cofał na klatkę.

- Kuba, poczekaj. Zrobiłam szarlotkę. Weź kawałek, jeszcze ciepła.

Zawahał się. Zerknął na telefon, jakby sprawdzał godzinę, a potem skinął głową. Wszedł, ściągnął buty przy progu - sam z siebie, nikt mu nie mówił - i usiadł przy kuchennym stole. To był już piąty raz, kiedy został na szarlotkę. I piąty raz, kiedy pomyślałam: moje wnuki nie przychodzą nawet na Wielkanoc, a obcy chłopak zdejmuje buty w moim przedpokoju, jakby tu mieszkał od zawsze.

Mam na imię Krystyna, w czerwcu skończę sześćdziesiąt osiem lat. Trzydzieści dwa lata przepracowałam jako nauczycielka matematyki w podstawówce na Bielanach. Mąż Henryk odszedł dziesięć lat temu - nie od nas, bo nas już wtedy nie było, tylko z tego świata. Zawał na działce, między grządkami pomidorów a malinami. Syn Tomek mieszka w Gdańsku, córka Renata w Poznaniu. Dzwonią w niedziele. Czasem.

Kubę poznałam trzy lata temu. Stał na podwórku z zeszytem, ołówkiem przygryzionym do połowy, i patrzył na równania jak na wyrok. Jego matka pracowała na dwie zmiany w sortowni paczek, ojca nikt nie widział od lat. Babcia z Podlasia przyjeżdżała raz na pół roku z walizką pełną słoików i wyrzutami sumienia, że tak daleko. Kuba miał dwanaście lat i trzy z matematyki, bo ułamków nie rozumiał, a mama nie miała czasu tłumaczyć.

Siedziałam wtedy na ławce pod klonem ze swoją herbatą w termosie - to był mój rytuał, codziennie o szesnastej, dopóki kolano pozwalało schodzić. Chłopak usiadł obok, westchnął tak teatralnie, że parsknęłam śmiechem. Zapytałam, co mu nie wychodzi. Pokazał mi zeszyt. Trzy czwarte minus jedna druga - cały świat zawalił się na jednym mianowniku.

Tłumaczyłam mu godzinę. Potem drugą. Potem zaczął przychodzić co tydzień. Po dwóch miesiącach miał czwórkę. Po pół roku - piątkę na koniec roku. Jego matka, Agnieszka, przyszła kiedyś podziękować. Stała w drzwiach, wycierała ręce w kurtkę i powtarzała: „pani Krystyno, ja nie wiem, jak pani dziękować". Powiedziałam jej to, co zawsze mówiłam rodzicom na zebraniach: „Dziecko jest zdolne. Wystarczy mu czas i cierpliwość." Agnieszka kiwnęła głową, ale w oczach miała coś, co znałam zbyt dobrze - zmęczenie tak głębokie, że cierpliwość to był luksus.

Potem Kuba poszedł do liceum, nasze lekcje się skończyły, a ja przestałam schodzić na ławkę pod klonem. Kolano odmówiło posłuszeństwa definitywnie gdzieś w grudniu zeszłego roku. Ortopeda powiedział: „operacja albo winda". Winda stała. A potem się zepsuła.

Tomek zadzwonił w niedzielę, jak zwykle. Opowiedziałam mu o windzie, o schodach, o tym, że za ciężkie jest, żeby dźwigać zakupy na czwarte piętro.

- Mamo, przecież jest Żabka z dowozem. Albo Glovo. Zamów sobie, zapłacisz kartą - powiedział tonem, jakby tłumaczył ułamki. Tyle że ja ułamki rozumiałam doskonale.

- Tomek, ja nie chcę dowozu. Ja chcę, żeby ktoś postawił mi siatki na podłodze i powiedział dzień dobry.

Cisza. A potem: „Mamo, nie dramatyzuj. Pogadam z Renatą, może wpadnie w weekend". Renata nie wpadła. Weekend minął, potem drugi.

A w trzecim tygodniu zepsutej windy zapukał Kuba. Nie widziałam go od miesięcy - urósł, zaczął nosić okulary, w ręku trzymał listę zakupów. Swoją listę, dla mnie.

- Widziałem, że pani nie schodzi. Pomyślałem, że mogę po drodze ze szkoły. We wtorki i piątki mam krócej.

Chciałam zapłacić. Wyciągnęłam portmonetkę - tę starą, bordową, jeszcze po Henryku. Kuba pokręcił głową i powiedział to zdanie, które słyszę do dziś, kiedy zamykam oczy wieczorem: „Pani mi kiedyś wytłumaczyła ułamki, jak mama nie miała czasu."

Usiadłam wtedy na krześle w kuchni i płakałam. Cicho, żeby nie słyszał na klatce. Bo to nie był płacz ze wzruszenia, jak w filmach. To był płacz z pytania, które nosiłam od lat: dlaczego obcy chłopak pamięta, a własne dzieci - nie?

Tomek i Renata nie są źli. Wiem to. Tomek ma dwójkę dzieci, kredyt, pracę na dwa etaty. Renata rozwodzi się trzeci rok, sąd, adwokaty, nerwica. Mają swoje życie, swoje problemy, swoje ułamki, których nikt im nie wytłumaczył. Ja sama pracowałam po osiem godzin dziennie i nie zawsze miałam czas dla nich. Może teraz zbieram to, co kiedyś posiałam. Może nie. Nie wiem.

Ale wiem jedno. W piątek Kuba przyjdzie znowu. Postawi siatki, zdejmie buty, usiądzie przy stole. Zjemy szarlotkę. Zapytam go o szkołę, o maturę, o tę dziewczynę, o której mi raz wspomniał, a potem się zaczerwienił. On zapyta, czy winda już działa. Powiem, że nie. I oboje wiemy, że gdyby nawet działała - on i tak by przyszedł.

W zeszłą niedzielę zadzwoniła Renata. Opowiedziałam jej o Kubie - że przychodzi, że nosi zakupy, że nie bierze pieniędzy. Renata milczała chwilę, a potem powiedziała coś, czego się nie spodziewałam: „Mamo, czy ty go bardziej lubisz od nas?"

Nie odpowiedziałam. Nie dlatego, że odpowiedź byłaby bolesna. Tylko dlatego, że Renata zadała złe pytanie. To nie chodziło o lubienie. Chodziło o obecność. O siatki postawione na podłodze. O trzy pukania we wtorek o wpół do piątej.

Renata się rozłączyła. Oddzwoniła po godzinie: „Przyjadę w sobotę. Przywiozę obiady na tydzień."

Nie wiem, czy przyjedzie. Obiecywała już tyle razy. Ale nawet jeśli nie - we wtorek zapuka Kuba. A ja będę miała gotową szarlotkę i pytanie o maturę z polskiego.

Czasem myślę, że najważniejsze lekcje dajemy mimochodem. Godzina z ułamkami na ławce pod klonem - dla mnie to był zwykły wtorek. Dla niego to było wszystko. I teraz on oddaje mi to wszystko, po kawałku, w reklamówkach z Biedronki, we wtorki i piątki. A moje dzieci zastanawiają się, dlaczego obcy chłopak robi to, czego one nie potrafią.

Może kiedyś zrozumieją. A może ja powinnam była dawno powiedzieć im to, czego nigdy nie powiedziałam - że nie potrzebuję dowozu z aplikacji. Że potrzebuję trzech puknięć w drzwi.