Coś osobistego

W spółdzielni pani zdziwiła się, że przyszłam płacić: „przecież ma pani nadpłatę - od pół roku ktoś dopłaca po dwieście złotych". Pokazała przelew. Nadawca: mój wnuk Szymon. W tytule: „dla babci - tylko jej nie mówcie".

U syna na lodówce wisi rodzinny grafik, prowadzi go synowa: basen, angielski, dentysta. Niedziela, piętnasta: „mama - max godzina". Jadę do nich półtorej godziny, dwoma autobusami.

Córka sama złożyła za mnie wniosek o rentę wdowią - „żebyś nie chodziła po urzędach, mamo". Podpisałam, gdzie pokazała. Po trzech miesiącach poszłam do ZUS spytać, czemu nic nie wpływa. Wpływa. Na konto, które córka wpisała we wniosku.

Osiem lat jeździłam do Niemiec do opieki, turnusami po trzy miesiące. Z tych pieniędzy syn skończył studia, córka miała wkład na mieszkanie. Wróciłam w maju. W październiku córka: „mamo, jeszcze jeden turnus? Kuba idzie do prywatnej szkoły".

Po rozwodzie córki były zięć dalej przywozi mi wnuki w każdą niedzielę - to jego weekendy. Córka postawiła warunek: „albo on, albo ja". W niedzielę nakryłam na pięć osób i wysłałam jej zdjęcie stołu. O czternastej zadzwonił domofon.

Teściową opiekuję się od śmierci Stefana - piąty rok, obiady i leki. Szwagierka dzwoni z Krakowa na święta. Przy herbacie teściowa sama mi powiedziała, że mieszkanie zapisała jej: „bo to krew, Tereniu. A ty jesteś dobra, ty się nie obrazisz".

Na zjeździe czterdzieści pięć lat po maturze podszedł do mnie Józek z równoległej klasy. Dzwoni codziennie. Syn od razu: „mamo, a on ma swoje mieszkanie?". Ma - dwa razy większe od mojego. Teraz syn dopytuje, czy Józek ma dzieci.

Mieszkanie przepisałam synowi pięć lat temu - u notariusza, ze służebnością dożywotnią, wszystko jak należy. W sobotę zadzwonił obcy pan z bukietem: „dzień dobry, kupiłem to mieszkanie od pani syna. Chciałem poznać lokatorkę". Herbaty wypił pół. W

W wieku sześćdziesięciu sześciu lat poszłam do pracy - szatnia w teatrze, trzy wieczory w tygodniu. Córka: „wstyd, mamo, co ludzie powiedzą, przecież masz emeryturę". Ludzie mówią: „dobry wieczór, pani Basiu". Premiery oglądam za darmo.

O drugiej w nocy pękła mi rura w łazience - woda po kostki. Zadzwoniłam do syna. Odebrała synowa, zaspana: „niech mama dzwoni po hydraulika, Marek jutro wcześnie wstaje".

Syn obfotografował moją biżuterię - „do ubezpieczenia, mamo, tak się teraz robi". Ubezpieczenia nie wykupił. Za to jubiler przy rynku spytał mnie w czwartek, czy to ja „sprzedaję komplet z szafirem, bo syn pokazywał zdjęcia i pytał o cenę". Komplet leży

Syn uznał, że dom to dla mnie za dużo: „sprzedaj, a różnica się rozejdzie w rodzinie". Sprzedałam. Kupiłam dwa mieszkania w jednym bloku: w jednym mieszkam, drugie wynajmuję. Różnica się nie rozeszła. Przychodzi co miesiąc, na moje konto.

Synowa ogłosiła, że w tym roku Wigilia u nich - pierwszy raz. Tydzień później przyszła lista: „mama przynosi barszcz, uszka, pierogi, karpia, makowiec i sernik". Przyniosę opłatek. I sernik - bo lubię.

Odbierałam Olę ze szkoły - na korytarzu wisiały drzewa genealogiczne. Na jej drzewie rodzice synowej mieli zdjęcia z wesela, ja - samo imię, wpisane ręką synowej. Obok Ola dorysowała kredką bochenek chleba i podpis: „babcia uczy mnie piec".

Prawo jazdy zrobiłam po sześćdziesiątce. Syn się śmiał: „po co ci, mamo, przecież ja cię wożę". Wozi - raz w miesiącu do kardiologa, z zegarkiem w ręku. Tydzień po egzaminie zadzwonił: „mamo, odbierzesz dzieci z basenu? Skoro już jeździsz".

Dom budowaliśmy ze Stefanem na dwie rodziny: parter my, piętro dla syna. Nowa synowa przykleiła na schodach kartkę: „wejście na piętro po wcześniejszym SMS-ie". Zapukałam z ciastem. Usłyszałam zza drzwi: „mamo, mówiłam - SMS".

Wróciłam ze szpitala po dwóch tygodniach. Klucz nie pasował do zamka. Syn odezwał się zza drzwi: „mamo, dla twojego bezpieczeństwa - na razie zamieszkasz u nas, a mieszkanie przygotujemy pod wynajem".

W święta syn dał mi kopertę „na leki, mamo, od nas". W styczniu pożyczył ją z powrotem - „do pierwszego". Pierwszy minął już dziewięć razy. Leki kupuję sama, jak przed świętami.

Zegarek po Stefanie - ślubny, z grawerem - zięć wziął jeszcze przed pogrzebem: „na pamiątkę, mamo, przecież leżałby w szufladzie". Wczoraj zobaczyłam go w witrynie lombardu przy targu. Grawer ten sam: „Stefanowi - Hala". Cena: czterysta złotych.

Po pogrzebie mamy brat umówił notariusza: mam odrzucić spadek - „ty masz swoje mieszkanie, a ja się mamą opiekowałem". Opiekowaliśmy się na zmianę: ja w tygodniu, on w niedziele. Zamiast do notariusza poszłam do sądu: wniosek o spadek, po połowie.