Na urodziny wnuk podarował mi „opaskę zdrowia", żebym mierzyła puls i kroki. Uczył mnie, jak ją nosić. Wczoraj usłyszałam, jak mówi do matki: „Widzisz, babcia znów była tylko w aptece i w kościele, nigdzie się nie rusza."

Stałam za ścianą, w przedpokoju, z mokrymi jeszcze rękami - bo właśnie myłam kubki po herbacie, którą im zaparzyłam. Nogi mi zmiękły. Oparłam się o szafkę na buty i stałam tak chyba z minutę, słuchając dalszego ciągu rozmowy. Wnuk - Kacper, siedemnaście lat, mój złoty chłopak - mówił do mojej córki Jolanty spokojnie, rzeczowo, jakby referował wyniki z jakiegoś eksperymentu. „Średnio tysiąc dwieście kroków dziennie, mamo. Tysiąc dwieście. To jest nic."

Jolanta milczała. Potem powiedziała cicho: „No widzisz. A ja jej mówię, żeby chodziła na gimnastykę, a ona swoje."

Wróciłam do kuchni na palcach. Odkręciłam kran, żeby zagłuszyć ciszę, która huczała mi w uszach. Potem usiadłam przy stole i patrzyłam na tę opaskę na nadgarstku - czarną, z zielonym światełkiem, które mruga co kilka sekund, jakby mnie pilnowało. I pomyślałam: a więc tak to wygląda. Prezent urodzinowy, który jest dowodem w sprawie.

Mam na imię Halina, skończyłam sześćdziesiąt osiem lat i od trzech lat jestem na emeryturze. Przedtem pracowałam jako księgowa w spółdzielni mieszkaniowej tu, na poznańskim Ratajach. Trzydzieści jeden lat w tym samym biurze, przy tym samym biurku z laminatu, które przetrwało trzy remonty. Mąż Tadeusz odszedł sześć lat temu - zawał, w nocy, nawet nie zdążyłam wezwać karetki. Jolanta jest moim jedynym dzieckiem. Mieszka piętnaście minut stąd autobusem, z mężem Dariuszem i z Kacprem.

Kacper zawsze był ze mną blisko. Jako mały chodził ze mną na działkę, pomagał podlewać pomidory, zbierał porzeczki do miski i zjadał połowę po drodze do kuchni. Kiedy dorósł, zaczął mnie uczyć rzeczy, o które nie prosiłam - jak wysyłać zdjęcia przez telefon, jak sprawdzać rozkład autobusów w aplikacji, jak płacić kartą zbliżeniowo. Ja się uczyłam, bo to znaczyło, że przy mnie siedzi. Że rozmawia ze mną, nawet jeśli tematem jest Bluetooth.

Ta opaska była pięknie zapakowana, w srebrny papier z kokardą. „Babciu, to jest super rzecz" - powiedział Kacper, kiedy mi ją zakładał. „Będziesz wiedzieć, ile chodzisz, jaki masz puls, czy dobrze śpisz." Byłam wzruszona. Pomyślałam, że wnuk się o mnie martwi. Że to taka nowoczesna wersja tego, co ja robiłam dla swojej mamy - dzwoniłam do niej codziennie o siódmej rano, żeby sprawdzić, czy żyje.

A teraz okazało się, że ta opaska mówi mu więcej, niż ja bym chciała.

Tysiąc dwieście kroków dziennie. Apteka i kościół. Tyle mnie zobaczyła ta opaska. I tyle zobaczył Kacper. Nie widział, że przed wyjściem do apteki stoję dwadzieścia minut przy oknie i patrzę na osiedle, bo muszę zebrać siły. Nie widział, że wracam z kościoła i siadam na ławce przy bloku na pięć minut, bo kolano puchnie po schodach. Nie widział, że wieczorem rozkładam na stole zdjęcia z działki i myślę o Tadeuszu tak intensywnie, że zapominam o kolacji.

Opaska nie mierzy takich rzeczy.

Przez dwa dni po tym, co usłyszałam, chodziłam z tym jak z kamieniem w bucie. Nie mogłam spać. Obracałam się na łóżku i czułam, jak opaska wibruje - pewnie zapisywała, że źle śpię, i zaraz Kacper będzie miał kolejny punkt na swoim wykresie. Babcia nie śpi. Babcia się nie rusza. Babcia wegetuje.

Trzeciego dnia zadzwoniła Jolanta. „Mamo, może zapisałabym cię na tę gimnastykę dla seniorów w domu kultury? Kasia z mojej pracy mówi, że jej mama chodzi i jest zachwycona. Basen też jest, aqua aerobik."

„A skąd ci to przyszło do głowy?" - zapytałam, choć znałam odpowiedź.

„No tak sobie pomyślałam. Ruszałabyś się trochę więcej."

Milczałam chwilę. Potem powiedziałam: „Jolka, ja wiem, co Kacper ci pokazał."

Cisza. Słyszałam, jak córka oddycha do telefonu. W końcu powiedziała: „Mamo, on się po prostu martwi."

„Martwi się, czy kontroluje?"

„No co ty, mamo."

Ale głos jej drżał. Bo sama nie była pewna.

Wieczorem siedziałam na balkonie z herbatą i patrzyłam na podwórko. Kwitły lipy, powietrze było gęste od zapachu. Sąsiadka z dołu, pani Krystyna, podlewała pelargonie i pogwizdywała. Spojrzałam na opaskę. Puls sześćdziesiąt dwa. Kroki dzisiaj - osiemset czternaście. I pomyślałam: on naprawdę widzi tylko liczby.

Nie widzi, że w niedzielę po mszy rozmawiam z panią Zofią, która też jest sama, i że to jedyna osoba, z którą mogę porozmawiać o Tadeuszu, bo znała go czterdzieści lat. Nie widzi, że w aptece pytam panią magister o ciśnienie i ona mi tłumaczy cierpliwie, bo wie, że nie mam do kogo pójść z takimi pytaniami. Nie widzi, że moje tysiąc dwieście kroków to jest cały mój świat i ja go przechodzę najlepiej, jak potrafię.

Ale potem pomyślałam o czymś innym. Że Kacper ma siedemnaście lat. Że w tym wieku człowiek myśli kategoriami prostymi - jest problem, jest rozwiązanie. Babcia mało chodzi, trzeba ją ruszyć. Nie chciał mnie zranić. Chciał mnie naprawić. Tak jak naprawiał mi telefon, gdy się zawieszał - z tą samą miną skupionego technika.

A może miał rację? Może tysiąc dwieście kroków to naprawdę za mało? Może ta gimnastyka to nie jest wyrok, tylko szansa? Może się boję - nie kolana, nie schodów, tylko tego, że wyjdę gdzieś nowego i okaże się, że nie mam o czym rozmawiać z obcymi ludźmi? Że bez Tadeusza, bez biurka w spółdzielni, bez roli babci przy porzeczkach - nie wiem, kim jestem?

Następnego dnia zadzwonił Kacper. „Babciu, jak tam opaska? Śpisz lepiej?"

„Kacperku" - powiedziałam powoli. „Muszę cię o coś zapytać. Jak zdejmę tę opaskę, to dalej będziesz do mnie dzwonił?"

Zaśmiał się, lekko zmieszany. „No babciu, co ty. Jasne, że tak."

„To dobrze" - powiedziałam. „Bo ja idę jutro na gimnastykę. Ale tę opaskę zostawiam w domu."

Nie odpowiedział od razu. Słyszałam, jak zastanawia się, czy to żart. W końcu powiedział: „Okej, babciu. Jak chcesz."

Wieczorem położyłam opaskę na szafce nocnej. Zielone światełko mrugało w ciemności. Puls, kroki, sen - wszystko zapisane, policzone, przesłane. Pomyślałam, że jutro wyjdę bez niej. Że zrobię te trzy tysiące kroków albo pięć tysięcy, albo czterysta - i nikt nie będzie o tym wiedział oprócz mnie i mojego kolana.

Ale kiedy wyciągałam rękę, żeby ją odłożyć, zawahałam się. Bo może to wcale nie chodzi o kontrolę. Może to chodzi o to, że siedemnastoletni chłopak nie umie powiedzieć babci „kocham cię i boję się, że umrzesz" - więc kupuje jej opaskę i patrzy na wykres, bo wykres jest bezpieczniejszy niż uczucia.

Zostawiłam ją na szafce. Rano sama zdecyduję, co założę na nadgarstek.