Młode małżeństwo z góry zapytało nieśmiało, czy nie zajrzałabym czasem do ich małego - ich babcie mieszkają daleko. Chodzę we wtorki i czwartki. Wczoraj matka chłopca odprowadziła mnie do drzwi: „Niech pani przychodzi zawsze, on od rana wypatruje pani w oknie."

Stałam potem na klatce schodowej i nie mogłam ruszyć się z miejsca. Trzymałam się poręczy, a w gardle miałam taki supeł, że gdyby ktoś mnie zobaczył, pomyślałby pewnie, że dostałam złych wiadomości. A to przecież były dobre wiadomości. Najlepsze, jakie usłyszałam od lat.

Tyle że akurat przez te dobre wiadomości uderzyło mnie ze zdwojoną siłą to, czego nie mam.

Nazywam się Halina, mam sześćdziesiąt trzy lata i od dwóch lat jestem na emeryturze. Trzydzieści osiem lat przepracowałam jako księgowa w spółdzielni mieszkaniowej tu, na Gocławiu. Znam ten blok lepiej niż własną torebkę - każdy pion, każdy licznik, każdą awarię rur z dziewięćdziesiątego trzeciego roku. Kiedy odchodziłam, dostałam kwiaty, bon do drogerii i uścisk dłoni od prezesa. A potem cisza.

Mój mąż Ryszard umarł pięć lat temu. Rak trzustki, trzy miesiące od diagnozy do końca. Mieliśmy córkę, Kasię, jedynaczkę. Kasia mieszka w Dublinie od dwunastu lat. Ma męża Irlandczyka, dwójkę dzieci - Liama i małą Aoife, której imienia przez pierwszy rok nie umiałam wymówić. Widuję wnuki na ekranie laptopa, w niedzielę o szesnastej, jeśli Kasia nie zapomni zadzwonić.

Czasami zapomina.

Nie żeby Kasia mnie nie kochała. Kochała na pewno, po swojemu - szybko, zdawkowo, z poczuciem winy zamkniętym w paczce na Dzień Matki. „Mamo, jak się czujesz? Dobrze? No to super. U nas deszcz, Liam ma angielski, Aoife rosła dwa centymetry, lecę, bo Sean czeka z kolacją." I rozłączała się, zanim zdążyłam powiedzieć, że zepsuł mi się kran w łazience i że pan Bogdan z parteru umarł we wtorek.

Po śmierci Ryszarda dni zaczęły wyglądać tak samo. Pobudka o szóstej, bo organizm przyzwyczajony. Kawa, chleb z masłem, Pytanie na Śniadanie w tle. Spacer do Biedronki, choć lodówka pełna. Wracam, obiad dla jednej osoby - kto gotuje rosół z jednego udka? Ja gotuję. Wieczorem serial, telefon milczy, szepty za ścianą u sąsiadów. Dziewiąta. Proszek na sen. Powtórka.

Potem, w styczniu, usłyszałam nad głową tupot małych stóp.

Na czwarte piętro wprowadziło się młode małżeństwo. Ona - Ola, chyba trzydzieści lat, ciemne włosy ścięte na karku, zawsze w dżinsowej kurtce, nawet w mrozy. On - Bartek, wysoki, cichy, programista czy coś z komputerami. I Antoś. Dwa i pół roku, jasne loczki, oczy jak spodki, kalosze z dinozaurami, które słyszałam na każdym schodku.

Spotkaliśmy się po raz pierwszy przy skrzynkach pocztowych. Antoś schował się za nogę matki i wystawił jedno oko. Powiedziałam „dzień dobry" i pomachałam mu. Nie pomachał. Ale też nie schował tego oka.

Minęły dwa tygodnie, zanim Ola zapukała do moich drzwi. Stała na progu z Antosiem na biodrze i takim wyrazem twarzy, jakby przepraszała za samo istnienie. „Pani Halino, przepraszam, że przeszkadzam, ale... bo my nie mamy tu nikogo. Moja mama jest pod Sanokiem, mama Bartka w Koszalinie, a ja wracam do pracy za miesiąc i... pan Antoś idzie do żłobka, ale po południu... czy mogłaby pani czasem...?" Urwała. Przestąpiła z nogi na nogę. Antoś bawił się jej suwakiem od kurtki.

Nie musiała kończyć. Wiedziałam, o co chodzi. Wiedziałam, bo sama dwadzieścia osiem lat temu stałam tak przed drzwiami pani Zofii z pierwszego piętra, z Kasią na ręku i identycznym wstydem w oczach.

- Oczywiście - powiedziałam. - Niech pani powie, kiedy.

I tak zaczęły się wtorki i czwartki.

Antoś początkowo nie chciał zostać beze mnie w pokoju. Chodził za mną krok w krok i patrzył, czy nie zniknę. Robiłam mu kanapki z serem pokrojonym w trójkąty, bo okrągłe odrzucał. Czytałam mu o Koziołku Matołku, tego samego, którego czytałam Kasi. Budowaliśmy wieże z klocków, a on piszczał z zachwytu, kiedy się przewracały. Potem siadał mi na kolanach i mówił „esce raz", i budowaliśmy od nowa.

Pewnego czwartku - marzec, za oknem breja - Antoś po raz pierwszy powiedział do mnie „baba". Nie „babcia", nie „pani" - „baba". Olem i Bartkiem aż szarpnęło, widziałam to. Ola otworzyła usta, żeby poprawić, ale ja pokręciłam głową. Niech mówi, jak chce.

Tego wieczoru zadzwoniłam do Kasi. Odebrała dopiero za trzecim razem.

- Mamo, co się stało? Wszystko dobrze?

- Wszystko dobrze. Chciałam pogadać.

Cisza. Szelest. Głos Seana w tle.

- Mamo, mogę za pięć minut oddzwonić?

Nie oddzwoniła. Ani za pięć minut, ani przed snem. Napisała SMS-a o jedenastej: „Sorry mamo, padłam. Pogadamy w niedzielę ❤️".

Leżałam potem w ciemności i myślałam o tym, że obcy chłopiec wypatruje mnie w oknie od rana, a moja własna córka nie ma pięciu minut. I że to nie jest jej wina. I że może trochę jednak jest.

Ola przyniosła mi w zeszłym tygodniu ciasto marchewkowe, które piekła po raz pierwszy w życiu. Było za mokre w środku i za suche na brzegach. Zjadłam dwa kawałki i powiedziałam, że pyszne. Bo było pyszne - nie smakiem, ale tym, że ktoś pomyślał: upiekę coś dla pani Haliny.

Bartek naprawił mi ten kran w łazience. Przyszedł z kluczem nastawnym, pogwizdując, i zrobił to w dziesięć minut. Ryszard pewnie kręciłby godzinę i wezwał hydraulika. Uśmiechnęłam się na tę myśl, a potem poczułam ukłucie winy, że się uśmiechnęłam.

Wczoraj, kiedy Ola powiedziała mi to zdanie przy drzwiach - „on od rana wypatruje pani w oknie" - stałam potem na tej klatce i płakałam. Bo zrozumiałam, że ten mały dał mi więcej niż ja jemu. Że przez niego znowu gotuję rosół z prawdziwego kurczaka, a nie z jednego udka. Że rano wstaję o szóstej, ale nie z przyzwyczajenia, a dlatego, że mam po co.

I wtedy zadzwoniła Kasia. Sama, w środku tygodnia, bez okazji.

- Mamo, Sean dostał propozycję pracy w Warszawie. Na dwa lata. Myślimy nad tym.

Powinnam była krzyknąć z radości. Powinnam była powiedzieć: przyjeżdżajcie, jest miejsce, będę pilnować dzieci, upiekę sernik, pościelę łóżka. Ale pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy - i za którą natychmiast się znienawidziłam - brzmiała: a co z Antosiem?

Bo jeśli Kasia przyjedzie z wnukami, to będę babcią na pełen etat. I wtedy nie będę miała wtorków i czwartków. A Antoś znajdzie sobie inną babę z innego piętra. Albo nie znajdzie.

- Mamo? Jesteś tam?

- Jestem - powiedziałam. - To cudowna wiadomość, Kasiu.

I to była prawda. Tylko nie cała.