Trzy gwiazdki temu dostałam od córki laminowany „Bon na wspólny weekend - góry albo morze, termin dowolny!". Wzruszyłam się do łez. Bon leży w szufladzie z gwarancjami sprzętów. Gwarancja na pralkę wygasła w zeszłym roku. Bon - wcześniej.

Wyciągnęłam go wczoraj przez przypadek. Szukałam karty gwarancyjnej do czajnika, bo zaczął przeciekać. Ręce mi się zatrzymały na laminowanym prostokącie, wielkości pocztówki. Kasia narysowała na nim w rogu małe góry i falę morską. Kolorowym flamastrem, takim dziecięcym, choć miała wtedy trzydzieści dwa lata. „Termin dowolny!" - stało tam z wykrzyknikiem, jakby to miało być wesołe.

Usiadłam z tym bonem przy stole i zrobiłam sobie herbatę. Nie zadzwoniłam do Kasi. Nie napisałam jej. Siedziałam i liczyłam. Trzy lata. Trzy Wigilię, trzy Wielkanoce, trzy urodziny jej, trzy moje. Ile to weekendów? Sto pięćdziesiąt sześć. I ani jednego wspólnego w górach albo nad morzem.

Muszę powiedzieć, jak to jest z nami, żeby ktokolwiek zrozumiał, dlaczego laminowany kawałek kartki może człowiekowi nie dać spać całą noc.

Kasia jest jedynaczką. Urodziłam ją późno, miałam trzydzieści osiem lat. Mąż Zbyszek mówił wtedy, że to nasz mały cud. Mieszkaliśmy na Gocławiu w bloku z wielkiej płyty, w trzech pokojach, które wydawały się królestwem. Zbyszek jeździł TIR-ami po Europie, ja pracowałam w księgowości w firmie budowlanej. Życie normalne. Takie jak u miliona innych polskich rodzin - pierogi w niedzielę, działka ROD w sezonie, wakacje nad Bałtykiem raz do roku, jeśli się udało.

Kasia wyrosła na mądrą dziewczynę. Skończyła zarządzanie, dostała pracę w korporacji we Wrocławiu. Przeprowadziła się, kiedy miała dwadzieścia pięć lat. Zbyszek tego nie doczekał - odszedł dwa lata wcześniej, serce. Pięćdziesiąt dziewięć lat, kierowca, za dużo papierosów i za mało badań. Zostałam sama na Gocławiu.

I nie mówię tego, żeby ktokolwiek mi współczuł. Dałam sobie radę. Przeszłam na emeryturę w sześćdziesiątym piątym roku życia, mam swój rytm - poranki z kawą, spacer po osiedlu, zakupy w Biedronce, raz w tygodniu Lucyna z trzeciego piętra przychodzi na herbatę, w piątki rozmowa telefoniczna z Kasią.

To właśnie te piątkowe rozmowy są sednem sprawy. Bo one trwają dokładnie siedem do dwunastu minut. Wiem, bo kiedyś zaczęłam sprawdzać w rejestrze połączeń. Nie dlatego, że jestem zgorzkniałą staruszką, która liczy minuty. Sprawdziłam raz, potem drugi, i zostało mi to jak brzydki nawyk.

„Cześć mamo, jak tam? Dobrze? A zdrowie? Byłaś u lekarza? Super. U mnie wszystko okej, dużo pracy, Michał jedzie w delegację, Zosia miała anginkę, ale już lepiej. Mamo, muszę lecieć, odezwę się w przyszłym tygodniu. Pa, całuję!"

Michał to jej mąż. Zosia to moja wnuczka, ma pięć lat. Widziałam ją ostatnio na Wigilii. Przedostatniej, nie ostatniej, bo na ostatnią Kasia napisała, że Zosia ma ospę i nie chcą zarażać babci. Wspólne zdjęcie wysłali - przy choince, Zosia z zielonymi kropkami na buzi. Uśmiechnięta. Piękna.

Nie płakałam. Odpisałam: „Zdrowiejcie, kochani, całuję mocno". Ugotowałam sobie barszcz z uszkami na jedną osobę. Lucyna zaprosiła mnie do siebie na kolację, ale odmówiłam. Wigilia to rodzina albo samotność. Nie ma nic pomiędzy.

Po tamtej Wigilii zaczęłam się zastanawiać, czy to moja wina. Może jestem za mało ciekawa? Za nudna? Może powinnam mieć Facebooka, wrzucać zdjęcia kwiatów z działki, komentować posty Kasi? Założyłam konto. Przez tydzień oglądałam życie córki w małych kolorowych kafelkach - Zosia na placu zabaw, Kasia z koleżankami na winie, Michał na nartach w Austrii. Narty w Austrii. Góry, pomyślałam. A mnie proponowała góry albo morze. Termin dowolny.

Napisałam do niej w lutym. Nie wprost, nie jestem taka. Napisałam: „Kasiu, może w marcu wybrałybyśmy się gdzieś razem? Pamiętasz, dałaś mi kiedyś taki ładny bon. Mogłoby być Karpacz albo nawet Kołobrzeg, jeśli wolisz morze".

Odpowiedź przyszła po czterech godzinach. „Mamo, super pomysł!!! Muszę tylko sprawdzić w pracy i z Michałem. Odezwę się!". Trzy wykrzykniki. Dobry znak, pomyślałam.

Marzec minął. Kwiecień. W maju zapytałam jeszcze raz, delikatnie, przy okazji jej imienin. „A ten nasz wspólny wypad, Kasiu? Może w czerwcu?". „Mamo, czerwiec odpada, Zosia ma zakończenie przedszkola i jedziemy do rodziców Michała nad Mazury. Ale pogadamy o tym!".

Rodziców Michała. Nad Mazury. Cztery godziny jazdy od Wrocławia - mogą. Na weekend ze mną - nie da się ustalić terminu.

Lucyna mówi, że przesadzam. Że młodzi mają swoje życie. Że jej syn dzwoni raz w miesiącu i jest normalnie. „Grażyna, nie rób z siebie ofiary" - powiedziała mi w twarz, przy herbacie, z tym swoim wzrokiem nauczycielki, która wychowała trzydzieści roczników. Może ma rację. Ale Lucyna nie dostała bonu. Lucyna nie miała tej kartki, która obiecywała wspólny czas, i tego wykrzyknika przy „termin dowolny!".

Bo to nie chodzi o wyjazd. Nigdy nie chodziło o Karpacz ani o Kołobrzeg. Chodzi o to, że moja córka dała mi obietnicę zapakowaną w laminat, żebym się wzruszyła pod choinką. I się wzruszyłam. A potem obietnica trafiła do szuflady i Kasia pewnie o niej zapomniała następnego dnia.

Zastanawiam się, ile takich bonów jest w szufladach polskich matek. Ile laminowanych obietnic, ładnych słów napisanych flamastrem, kartek z wyznaniami miłości, które nigdy nie zamieniły się w prawdziwy weekend, w prawdziwy spacer, w prawdziwą rozmowę dłuższą niż dwanaście minut.

Wczoraj, z tym bonem w ręce, wzięłam telefon. Nie wybrałam numeru Kasi. Weszłam na stronę biura podróży i sprawdziłam pensjonaty w Szklarskiej Porębie. Na jedną osobę. Na przyszły weekend. Są wolne miejsca. Pokój z widokiem na góry, ze śniadaniem, trzysta dwadzieścia złotych za dwie noce.

Mogę pojechać sama. Mogę wreszcie zobaczyć te góry, które Kasia narysowała mi flamastrem. I mogę jej nawet nie powiedzieć.

Ale wtedy otworzyłam kontakt Kasi w telefonie i zobaczyłam jej zdjęcie profilowe - uśmiechnięta, z Zosią na kolanach. I pomyślałam: jeśli pojadę sama i nic nie powiem, to będzie moja mała zemsta. Cicha, niewidoczna, ale zemsta. A jeśli powiem - „Kasiu, jadę w góry, z bonem albo bez bonu" - to będzie coś innego. Pytanie tylko, co usłyszę w odpowiedzi.

Telefon leżał na stole. Bon leżał obok. Herbata stygła. Za oknem na Gocławiu kwitły kasztany, dzieci wracały ze szkoły, ktoś na dole trzepał dywan.

Nie wiem, co jest gorsze - dowiedzieć się, że córce naprawdę nie zależy, czy dalej udawać, że bon wciąż jest ważny, bo przecież termin dowolny.