Teraz jestem z moim dzieckiem 24/7 i prawie każdego dnia myślę o moim dzieciństwie, wspominam moje relacje z rodzicami.
Generalnie miałam normalne dzieciństwo, wszystkiego miałam pod dostatkiem, rodzice mnie kochali. Ale był jeden niuans - mój ojciec czasami wracał do domu pijany i robił niezrozumiałe sceny, nie panował nad sobą i czasami dochodziło do bójek.
Sąsiedzi włamywali się do mieszkania, a gdy mówili: "No to macie tu krzyczące dziecko", odpowiadał: "Tak, i co z tego".
Miałam wtedy nie więcej niż pięć lat, ale te sytuacje na zawsze wryły się w moją pamięć. Dlatego od dzieciństwa nie lubiłam świąt i wakacji, ponieważ nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać po moim ojcu.
Chcę opowiedzieć o moich urodzinach, które odcisnęły piętno na całym moim życiu. Tego dnia nie był pijany. Była zima, styczeń, chodziłam do podstawówki i byłam szczęśliwa na lekcjach.
"Przyjechała do nas córka męża i zrobiła awanturę, co będzie jeść, a czego nie. A mój jeszcze płaci spore alimenty": nieprzyjemna historia
"Mąż ma syna (7 lat), a jego matka zakazała mu spotykać się ze mną. Teraz w weekendy muszę opuszczać swoje mieszkanie": historia naszej czytelniczki
"Matka poradziła, oszukać Adama, aby myślał, że dziecko jest jego, bo potrzebuje ojca. 'Zrób to, zanim będzie za późno': Wyznanie ciężarnej dziewczyny
„Najpierw zaprosiła mnie na wesele, posadziła obok szefa, a teraz się żali”: Moja przyjaciółka zniszczyła naszą przyjaźń
Lekcje mijały szybko, pogoda była świetna, miałam przyjaciół i rodzinę w pobliżu i byłam pewna, że dostanę prezenty i uściski w domu, ponieważ skończyłam dziesięć lat! W drodze do domu bawiliśmy się przez chwilę na śniegu, może pół godziny, może godzinę.
"Wyjdziesz jeszcze raz?" - zapytali moi przyjaciele. "Oczywiście, na pewno mnie wypuszczą, to moje urodziny!". Wróciłam do domu absolutnie szczęśliwa i pewna, że ten dzień będzie wspaniały.
Mój ojciec mnie poznał. Matka prawdopodobnie była tego dnia w pracy. Była druga, ojciec jadł lunch, a potem wrócił do domu. Ale spotkanie przebiegło trochę inaczej niż się spodziewałam. Zostałam oskarżona o spóźnienie, dlaczego zajęło mi to tyle czasu?
Gdzie ja idę? Dlaczego tak długo na mnie czeka... Wszystko to oczywiście okraszone wyzwiskami i śliną z ust. Nie pamiętam dokładnie, może był jakiś problem z kluczami, nie mógł wyjechać, nie miałam wtedy telefonu.
Oczywiście szlochałam i próbowałam coś wytłumaczyć. Nawiasem mówiąc, to wszystko działo się na samym progu, miałam na sobie buty i ubrania z ulicy. W pewnym momencie dostaję w twarz. Siła tego uderzenia sprawia, że upadam na podłogę, płaczę, bardzo się boję.
Ale zamiast przestać i mi pomóc, krzyczał i popychał mnie na podłogę. Nie mogłam dojść do siebie, byłam przerażona. Potem przeprosił. Pamiętam, że usiadł mi na kolanach i zapytał, jaką zabawkę chcę.
Powiedziałam, że kota. Tylko po to, żeby coś powiedzieć, bo to był długi czas, a on za mną nadążał. W dzieciństwie było jeszcze kilka takich sytuacji.
Nic nie mówiliśmy mamie. Pewnie bardzo się bałam, może naciskał, żeby to zostało między nami. Powiedziałam jej o tym dużo później, kiedy studiowałam na uniwersytecie.
Nie muszę dodawać, że moje relacje z ojcem nie są zbyt dobre. Wyciąga do mnie rękę, obraża się, że nie piszę lub nie dzwonię. Ale przez pół życia czułam do niego głównie nienawiść i złość. Nie potrafię mu wybaczyć.
To jest historia mojego życia. Czy Tobie przydarzyło się coś podobnego w dzieciństwie?