Poszedłem więc za ich radą i nigdy tego nie żałowałem. Tak właśnie chciałem wychować moje dzieci, chociaż młodzi ludzie są zupełnie inni, a ich wartości moralne nie są takie same jak nasze.
Mój syn jest przystojnym młodym mężczyzną z wyższym wykształceniem i dobrą pracą. Mówiłem mu, żeby szukał kobiety, która będzie patrzyła mu w oczy, a nie na portfel, ale otaczają go tylko niegodni ludzie. Nasz chłopak nie ma spokoju ducha i wszyscy się martwimy.
Później zmarła moja teściowa, a teść zachorował, więc musiałem się nim zająć. Kocham rodziców mojej żony, pomagali nam przez całe życie i jestem im bardzo wdzięczny. Musieliśmy jednak zabrać nie tylko staruszka, ale także psa, czarnego kudłatego teriera.
Sprawiał nam wiele kłopotów - gryzł wszystko wokół siebie, warczał na dzieci jak szalony. Dzwoniłem już do treserów psów, żeby nauczyli mnie, jak dogadywać się z psami, ale to na nic. Powiedzieli, że lepiej go uśpić.
Mój teść nie zgodził się i powiedział, że jeśli pies zdechnie, pójdzie za nim. Pies gryzie dzieci, a one chowają ugryzienia na rękach, żebym nie widział i się nie złościł. Nadszedł czas, aby zabrać go do fryzjera. Wszystkie salony odmówiły naprawy tak złośliwego psa.
"Przyjechali rodzice męża, zamieszkali z nami "na naszych głowach i byli ze wszystkiego niezadowoleni. Szybko pokazałam im drzwi": historia dziewczyny
"Mąż ma syna (7 lat), a jego matka zakazała mu spotykać się ze mną. Teraz w weekendy muszę opuszczać swoje mieszkanie": historia naszej czytelniczki
„Pomogła i pozwoliłam synowi z rodziną zamieszkać u mnie. Ale nie zatrudniałam się jako służąca, opiekunka dla synowej.” Syn chce przeprosin od mamy
"3 tygodnie w domu dla osób starszych, pada deszcz, w sercu smutek. Córka cieszyła się, że sprzedała mój dom, ja tutaj sama na zawsze." Historia Lidii
Wtedy znajomi polecili mi groomerkę, która w końcu się zgodziła. O 7 rano przyprowadziłam do niej psa. Dziewczynka była tak krucha i drobna, że aż strach było trzymać ją na smyczy. Jednak pies nie stawiał oporu i spokojnie za nią podążał.
O godzinie 10 przyszedłem odebrać zwierzę, a dziewczyna wciąż obcinała sierść między palcami. Po prostu nie poznałam naszego psa - był bardzo piękny i stał spokojnie, jak na paradzie. Myślałem, że to nie mój pies, dopóki nie zaczął patrzeć na mnie swoimi oczami.
Powiedziała, że przyszedłem we właściwym czasie i teraz pokaże mi, jak myć zęby i skracać pazury. Załamałem się i powiedziałem jej, jakie życie prowadził ten pies w domu.
Dziewczyna powiedziała, że może to być spowodowane utratą ważnej dla niego osoby - właściciela. Teraz jest zestresowany i zabrałem go z domu wbrew jego woli. Nie może się ode mnie uwolnić, więc zachowuje się gniewnie. Musiałem z nim porozmawiać, żeby go uspokoić.
Załadowałem psa do samochodu i pojechałem prosto do starego domu teściowej. Otworzyłem go, był pusty, pachniał niezamieszkanym. Opowiedziałem mu wszystko, oprowadziłem. Pies słuchał. Potem pojechaliśmy na cmentarz, a on położył się przy pomniku i nie spieszył się do domu. Jakby wszystko rozumiał. Zostałem z nim godzinę i spokojnie wróciliśmy do domu.
Moja rodzina nie rozpoznała psa, a kiedy go rozpoznali, początkowo mi nie uwierzyli. Potem zacząłem opowiadać całą dziwną historię. Widzę, jak mój syn zakłada kurtkę i prosi mnie o adres fryzjera.
Syn powiedział, że się z nią ożeni, bo skoro rozumie psa, to poradzi sobie też z ludźmi.
Od tamtej pory minęły trzy lata, pobrali się, a mój pierwszy wnuk jest w drodze. A pies mieszka z nami - spokojny i wierny.