Mam 61 lat i na sanatoryjnej potańcówce poprosił mnie do tańca pan Tadeusz. Tańczyliśmy cztery wieczory z rzędu. Ostatniego dnia wsunął mi do kieszeni kartkę z numerem telefonu i słowami: „Zadzwoń, jeśli chcesz, żebym na ciebie poczekał".

Ta kartka leży teraz w mojej torebce, w bocznej kieszonce na zamek, między dowodem osobistym a receptą na leki kardiologiczne. Wróciłam z Inowrocławia dwa tygodnie temu i od tamtej pory codziennie ją wyciągam, rozkładam, czytam tych kilkanaście słów pisanych drobnym, równym pismem - i składam z powrotem. Numer telefonu znam już na pamięć, ale nie zadzwoniłam.

Nie dlatego, że nie chcę. Dlatego, że boję się tego, co powie moja córka.

Nazywam się Bożena. Mieszkam w bloku na Ratajach w Poznaniu, na trzecim piętrze, w tym samym mieszkaniu, w którym wychowałam Kasię i Bartka. Trzydzieści osiem lat w tych samych ścianach. Z tego dwadzieścia sześć z Andrzejem, resztę sama. Andrzej zmarł na raka trzustki, kiedy Bartek zdawał maturę. Kasia miała wtedy dwadzieścia trzy lata i właśnie wyszła za Darka. Byłam na pogrzebie w granatowej garsonce, którą Andrzej lubił, i pomyślałam wtedy: to koniec pewnego rozdziału. Nie pomyślałam: to koniec wszystkiego. A jednak tak jakoś wyszło.

Bo ja po Andrzeju nie szukałam nikogo. Nawet nie dlatego, że go tak bardzo kochałam - kochałam, ale inaczej niż w filmach. Raczej dlatego, że nie miałam kiedy. Pracowałam w księgowości w firmie budowlanej, dorabiałam rozliczeniami PIT-ów dla sąsiadów, wożyłam Bartka na treningi, potem pomagałam Kasi z wnuczką. Lata mijały jak wagony pociągu pospiesznego - szybko i podobne do siebie. Rano kawa z mlekiem, autobus na Grunwaldzką, osiem godzin przy fakturach, wieczorem serial albo telefon od Kasi. W niedzielę obiad u mnie, bigos albo schabowe, wnuczka Zosia rysuje na podłodze w pokoju. Porządne, czyste życie. Stabilne. Takie, o jakim marzyła moja matka, kiedy dorastałam w małym miasteczku pod Krotoszynem.

Na sanatorium pojechałam pierwszy raz w życiu. Skierowanie dał mi kardiolog po problemach z ciśnieniem. Trzy tygodnie w Inowrocławiu, zabiegi solankowe, spacery, dieta bez soli. Kasia pakowała mi walizkę i powtarzała: „Mamo, odpoczywaj, czytaj książki, nie myśl o niczym".

Pierwszego tygodnia było dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam. Zabiegi, spacer do parku, kawa z pokojową Hanką z Kalisza, która narzekała na kolana i synową. Potem w piątek wieczorem Hanka pociągnęła mnie na potańcówkę w świetlicy sanatorium. „Bożenka, choć, co ty będziesz siedzieć jak sowa w pokoju".

Świetlica pachniała starym parkietem i kwiatami bzu, które ktoś postawił w wazonie przy oknie. Grał zespół - keyboard, gitara, wokalista w marynarce. Standardy: „Nie spoczniemy", „Kolorowe jarmarki", potem coś wolniejszego. Stałam pod ścianą z kubkiem kompotu, kiedy podszedł mężczyzna w szarej koszuli z podwiniętymi rękawami. Siwe włosy, krótko ścięte, szerokie dłonie, uśmiech jak u kogoś, kto nie musi się starać, żeby wyglądać przyjaźnie.

- Przepraszam panią - powiedział. - Czy mogę prosić do tańca? Bo pani ma takie buty, że szkoda je marnować pod ścianą.

Spojrzałam na swoje buty. Zwykłe czarne czółenka na niskim obcasie, nic szczególnego. Roześmiałam się. I to chyba był ten moment.

Pan Tadeusz. Sześćdziesiąt cztery lata, wdowiec, mechanik samochodowy z Wrocławia, dwóch dorosłych synów. Mówił o sobie spokojnie, bez popisywania się. Tańczył pewnie, ale nie dominująco - prowadził tak, że czułam się lekka, a nie pchana. Drugiego wieczoru opowiedział mi, że żona umarła pięć lat temu i że przez dwa lata nie wychodził z warsztatu, bo tylko przy silnikach umiał nie myśleć. Trzeciego wieczoru ja opowiedziałam mu o Andrzeju, o samotnych wieczorach, o tym, jak człowiek się przyzwyczaja do pustki i w pewnym momencie przestaje ją zauważać.

- To najsmutniejsze - powiedział wtedy Tadeusz, patrząc na mnie ponad brzegiem kubka z herbatą. - Nie to, że jest pusto. Tylko że się przyzwyczajasz.

Czwartego wieczoru tańczyliśmy walca. Nie umiem opisać tego uczucia - ciepło czyjejś dłoni na plecach, zapach wody kolońskiej, muślinowy dotyk powietrza, kiedy się kręcisz. Miałam sześćdziesiąt jeden lat i czułam się jak ktoś, kto po bardzo długim śnie znowu zaczyna oddychać pełną piersią. To było przerażające i piękne jednocześnie.

Potem, przy pożegnaniu, jego ręka musnęła moją kieszeń kurtki. „Zadzwoń, jeśli chcesz, żebym na ciebie poczekał". Nie powiedział nic więcej. Uśmiechnął się, skinął głową i odszedł korytarzem sanatorium. Jego turnus kończył się nazajutrz rano.

Wróciłam do Poznania w sobotę. W niedzielę przyszła Kasia z Zosią na obiad. Zrobiłam rosół i naleśniki z serem. Zosia rysowała konie na kartkach A4, a Kasia piła kawę i opowiadała o nowym projekcie w pracy. W pewnym momencie powiedziałam - sama nie wiem czemu, bo nie planowałam: „Kasiu, poznałam kogoś w sanatorium".

Kasia odstawiła filiżankę. Powoli, ostrożnie, jakby filiżanka mogła eksplodować.

- Kogoś? - powtórzyła. - To znaczy kogo?

- Mężczyznę. Tadeusza. Tańczyliśmy razem na potańcówkach. Zostawił mi numer telefonu.

Cisza. Zosia rysowała. Za oknem turkotał tramwaj na Ratajach.

- Mamo - Kasia odezwała się wreszcie tonem, który znałam zbyt dobrze. Spokojnym, kontrolowanym, takim, jakim mówi się do dzieci i do staruszków. - Mamo, to normalne, że w sanatorium ludzie się zaprzyjaźniają. Ale nie daj się wciągnąć w coś... głupiego. Nie znasz tego człowieka. Mężczyźni w tym wieku szukają opiekunki albo kogoś do gotowania.

Coś mnie ścisnęło w środku. Nie gniew - raczej smutek. Bo Kasia nie pytała, czy jestem szczęśliwa. Pytała, czy jestem ostrożna.

- To nie jest jakiś oszust, Kasiu.

- Skąd wiesz? Znasz go cztery dni.

Chciałam powiedzieć: „Ojca też na początku znałam cztery dni". Ale nie powiedziałam, bo to byłoby niesprawiedliwe. I bo Kasia miała trochę racji. Cztery dni to cztery dni.

Tydzień później zadzwonił Bartek z Gdańska, gdzie pracuje na stoczni. „Mamo, Kasia mówi, że poznałaś jakiegoś faceta? Uważaj na siebie, dobrze?". W jego głosie nie było wrogości, raczej niepokój. Jakby się bał, że jego matka nagle zrobi coś nieprzewidywalnego. Jakby nieprzewidywalność u sześćdziesięciojednoletniej kobiety była chorobą, a nie prawem.

Minęły dwa tygodnie. Kartka w torebce. Numer w pamięci. Myślę o Tadeuszu codziennie - o jego spokojnym głosie, o tym, jak mówił „dobranoc, Bożenko" na korytarzu, o cieple jego dłoni przez materiał mojej bluzki. Myślę też o Kasi i o jej twarzy, kiedy odstawiała tę filiżankę. O Andrzeju, którego zdjęcie stoi na komodzie w sypialni. O tym, że mam sześćdziesiąt jeden lat i prawo do własnych decyzji. I o tym, że prawa nie zawsze wystarczają, kiedy po drugiej stronie jest strach dziecka, które nie chce stracić matki na rzecz obcego mężczyzny.

Wczoraj wieczorem wyjęłam telefon. Wpisałam numer Tadeusza. Palec zawisł nad zieloną słuchawką na ekranie. Siedziałam tak pięć minut, w ciemnym pokoju, przy zamkniętych oknach, słuchając, jak za ścianą sąsiadka ogląda teleturniej.

Nie zadzwoniłam.

Ale numeru nie skasowałam.

Dziś rano wstałam wcześniej niż zwykle. Zrobiłam kawę, usiadłam przy kuchennym stole, rozłożyłam kartkę Tadeusza obok filiżanki. Patrzyłam na te słowa: „Zadzwoń, jeśli chcesz, żebym na ciebie poczekał". I pomyślałam - ile jeszcze może na mnie czekać? Ile ja mogę czekać na siebie samą? Kasia ma czterdzieści lat, Darka, Zosię, swoją kuchnię, swoje życie. Bartek ma swój Gdańsk i swoją dziewczynę. A ja mam ten numer, tę kartkę i ciszę w mieszkaniu na Ratajach, która z każdym dniem brzmi coraz głośniej.

Odkładam kartkę. Piorę naczynia. Idę na zakupy, po drodze kiwam głową sąsiadce z parteru. Normalne życie, stabilne, czyste - dokładnie takie, o jakim marzyła moja matka.

Tylko że moja matka nigdy nie tańczyła walca w sanatorium z mężczyzną, który pachniał wodą kolońską i czekaniem.